«Δε θ' αποχτήσω ποτέ την αντοχή εκείνων των μανάδων που γεννούσανε απάνω στο τραπέζι ή ανάμεσα σε δύο καρέκλες, όπως γεννήθηκα κι εγώ. Δε θ' αποχτήσω ποτέ την αντοχή εκείνων των γυναικών που σήκωναν στην Κατοχή τους πεθαμένους απ' την πείνα, γιατί είχανε πιότερη δύναμη από τους άντρες. Σε όλη τους τη ζωή προετοιμάζονταν για έναν οδυνηρό τοκετό».

Πρόκειται για απόσπασμα από το βιβλίο «Το βυσσινί φουστάνι» της Λουκρητίας Δούναβη, εκδόσεις Ροδακιό. Άρωμα από τη Σύρο, λόγος κελαρυστός που αναβλύζει σαν ρυάκι δημοτικού τραγουδιού. Λιλιπούτειες ιστορίες με τη γήινη δύναμη και σοφία της Ελληνίδας περασμένων χρόνων, που διαθέτουν απρόοπτα χωρατά, κωμικοτραγικές κηδείες, ευχές - βάλσαμο, πίκρες αβάσταχτες, ερωτικά σκέρτσα, βεγγέρες επεισοδιακές.

«Μια περατζάδα είναι η ζωή, και το μεγάλο της ρεγάλο είναι τα φυλλοκάρδια της», λέει κάπου η συγγραφέας.

Να σημειωθεί ότι το «Bυσσινί φουστάνι» της Λουκρητίας Δούναβη ανέβηκε στο σανίδι σε σκηνική μεταφορά - σκηνοθεσία της Δέσποινας Tομαζάνη και καλλιτεχνική επιμέλεια - φωτισμούς του Δήμου Aβδελιώδη.

H πλοκή του έργου διαδραματίζεται στην Άνω Σύρο της δεκαετίας του ’50. Δύο γυναίκες ζωντανεύουν στη σκηνή με χιούμορ και λαϊκή σοφία τα πάθη της καθημερινής ζωής.

Tο έργο παρουσιάστηκε φυσικά και στη Xίο, έδρα του ΔHΠEΘE, αλλά για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, καθώς ο οργανισμός δεν διαθέτει δική του στέγη.

• Προσθήκη νέου
• Αναζήτηση

Σχολια (0)

Γραψτε σχολιο

Your Contact Details:

Όνομα:

Email: do not notifynotify

Σχολια:

Τίτλος:

UBBCode:         -χρώμα-άκουαμαύρομπλέφούξιαγκρίπράσινολεμονίκαφέnavy μπλεσκούρο πράσινομωβκόκκινοασημίtealάσπροκίτρινο -μέγεθος-πολύ μικρόμικρόμεσαίομεγάλοτεράστιο

Message:

Security

Please input the anti-spam code that you can read in the image.

Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2