Η πανέμορφη Σέριφος, το νησί που έχει συνδέσει το όνομά του με τα μεταλλεία του και την ένδοξη ιστορία τους, είναι επίσης άρρηκτα συνδεδεμένο με την αμπελοκαλλιέργεια. Το περίφημο σερφιώτικο σταφύλι, από τις αρχές του ΙΗ' αιώνα, κάλυπτε το 75% του σερφιώτικου εδάφους και η καλλιέργειά του είχε γίνει πραγματική επιστήμη για τους ντόπιους. Τον ΙΗ' και Ιθ' αιώνα υπήρξε μεγάλη ανάπτυξη της εμπορίας και εξαγωγής σταφυλιών, κρασιού και ξιδιού προς τα ελληνικά ναυτικά νησιά (Ύδρα, Σπέτσες κ.λπ.), ακόμα και ως τα παράλια της Μικράς Ασίας, όπου στην περιοχή της Σμύρνης, καλλιεργούνταν σερφιώτικο σταφύ­λι. Σήμερα η καλλιέργεια συνεχίζεται αλλά, δυστυχώς, σε πολύ μικρό ποσοστό.

Άλλο μοναδικό προϊόν της Σερίφου είναι το αγριοβύσσινο, ποικιλία ξινούτσικη, αλλά εξαιρετικά εύγεστη και αρωματική, που γίνεται υπέροχο γλυκό κουταλιού. Λέγεται ότι αντίστοιχη ποικιλία ευδοκιμεί μόνο στα Καρπάθια της Ρουμανίας! Κλιματολογικές και εδαφολογικές ομοιότητες ίσως;

Το χαρακτηριστικότερο πιάτο της σερφιώτικης γαστρονομίας είναι η "ρεβιθάδα", η οποία μαγειρεύεται με πολύ ιδιαίτερο τρόπο και αποτελεί το κατεξοχήν "αγιοβασιλιάτικο" πιάτο των Σερφιωτών. Τα ρεβίθια βρά­ζουν όλη τη νύχτα στο φούρνο, μαζί με σταφίδες από την ποικιλία "πλατύραχο", δάφνη και κυρίως μαζί με το πίσω μέρος από το ψαρονέφρι του χοίρου, μη εξαιρουμένης της ουράς του! Πιάτο μοναδικής νοστιμιάς και πρωτοτυπίας. Τέλος από το χοιρινό φτιάχνονται "λούζες" και "λουκάνικα" καθώς και "σύγλινα". Οι Σερφιώτες μάλιστα υποστηρίζουν ότι τα νοστιμότερα σύγλινα γίνονται όχι από το κρέας του χοίρου, αλλά από το στομάχι και τα έντερα του (!) κομμένα σε κομμάτια και καρυκευμένα με μπαχάρι, κύμινο και πιπέρι.

Της λαογράφου, Κατερίνας Μαρινάκη