Το νησί των Κατακομβών, της Αφροδίτης, αλλά και των μοναδικών γεωλογικών σχηματισμών, όπως οι Αρ­κούδες και το Κλέφτικο, έχει να επιδείξει και μοναδικά γευστικά αξιοθέατα. Κορυφαίο στο χορό της νοστι­μιάς, το γλυκό του κουταλιού "κουφέτο", που όπως προδίδει και τ' όνομα του προσφέρεται στους γάμους. Εδώ σταματούν και οι ομοιότητές του με το ομώνυμο γλυκό της Σαντορίνης και της Ανάφης, μιας και το Μηλέικο "κουφέτο" φτιάχνεται από λεπτοκομμένη ψίχα άσπρου γλυκού κολοκυθιού, στην οποία προστίθε­ται ζάχαρη, μέλι και αμύγδαλα.

Μια ενδιαφέρουσα παραλλαγή αυτού του γλυκού, είναι η επονομαζόμενη "λουκούμι". Η σάρκα της κολοκύθας κόβεται σε κύβους 3 εκατοστών, οι οποίοι μπαίνουν σε ασβεστόνερο για 2 ώρες, ξεπλένονται πολύ καλά και αφήνονται να στεγνώσουν εντελώς πάνω σε πετσέτα, αφού πρώτα τρυπηθούν με ξύλινη φουρκέτα για να φύγει όλο το νερό τους.

Στη συνέχεια σε κάθε κύβο μπήγεται ένα ολόκληρο ή κομμένο στη μέση αμύγδαλο. Το γλυκό βράζει μέχρι να δέσει το σι­ρόπι του, που αποτελείται από ζάχαρη ίσου βάρους με το κολοκύθι και τη μισή ποσότητα νερού. Το αποτέλεσμα είναι επιτυχημένο όταν το κολοκύθι είναι διάφανο και στη μέση φαίνεται το αμύγδαλο! Όσο για τις αλμυρές γεύσεις, πρωταγωνιστές είναι τα "πιταράκια", τηγανητά τυροπιτάκια με γέμιση από ξεροτύρι τριμμένο, δυόσμο και κρεμμύδι. Όσο εύκολο είναι να βρείτε τα καλούδια αυτά μαζί με άλλα τοπι­κά προϊόντα στα μαγαζιά του νησιού, άλλο τόσο δύσκολο, αν όχι ακατόρθωτο, είναι να δοκιμάσετε μια ξε­χασμένη αλλά υπέροχη μηλέικη γεύση, τα "λαζάνια με σκορδαλιά".

Πρόκειται για σπιτικά, χειροποίητα ζυ­μαρικά, περιχυμένα με σκορδαλιά (τέτοιας πυκνότητας ώστε να αγκαλιάζει τα λαζάνια), η οποία έχει δου­λευτεί με μπόλικα σκόρδα, λάδι και ελάχιστη - ως καθόλου - ψίχα ψωμιού. Εξίσου νόστιμα και δυσεύρετα είναι τα γλυκά σπανακοπιτάκια, οι "φλαούνες", που περιέχουν σταφίδες και σιροπιάζονται. Το Πάσχα στη Μήλο θα δοκιμάσετε τις "λαμπροκουλούρες", τα "καλισούνια", είδος γλυκού με μυζήθρα και τα "πατσοπόδαρα", ποδαράκια χοιρινά τυλιγμένα με έντερα και μαγειρεμένα σούπα αβγολέμονο.

Της λαογράφου, Κατερίνας Μαρινάκη