|
Συντάχθηκε απο τον/την ta-koufonhsia-ths-eleu8erias
|
|
Τετάρτη, 28 Ιούλιος 2010 09:22 |
|
«Το περασμένο Ιούνιο, μετά από υπερκόπωση, έφυγα για 15 μέρες. Εμεινα μόνη σ' ένα δωμάτιο απόμακρο στα Κουφονήσια. Η καθημερινότητα σε αποσπά από πολλά, που όμως μένουν μέσα σου.
Οι σχέσεις σου, το μεγάλωμά σου, οι στόχοι σου. Πρέπει να δώσεις απαντήσεις γι' αυτά που σε απασχολούν, αλλιώς σε αρρωσταίνουν. Είναι η εξομολόγηση που οφείλεις στον εαυτό σου. Καμια φορά δεν τη μοιράζεσαι ούτε με τους πιο κοντινούς σου ανθρώπους. Γιατί έτσι κι αλλιώς γεννιόμαστε και φεύγουμε μόνοι. Πρέπει να έχουμε την ισορροπία της βαθιάς μοναχικότητάς μας, για να είμαστε ισορροπημένοι και με τους άλλους. Είδα λοιπόν ποιους κύκλους έκλεισα και ποιους θέλω ν' ανοίξω. Την επόμενη πενταετία, θα 'θελα να πάψω να έχω κέντρο την Αθήνα. Ονειρεύομαι ακόμα μια άλλη σχέση με την καθημερινότητα και με τη μουσική. Αλλά δεν θέλω να πω περισσότερα. Οχι πριν τα πραγματοποιήσω».  Την ώρα που όλοι συζητούν για χρέη, η Ελευθερία Αρβανιτάκη μιλάει γι' αυτά που οφείλουμε στον εαυτό μας και στους γύρω μας. «Δεν νομίζω ότι η εικόνα θα επιβληθεί ουσιαστικά στον ήχο. Η λειτουργία της μουσικής είναι ψυχική. Βεβαίως, έχεις στα μάτια σου αυτόν που την ερμηνεύει, αλλά δεν είναι κάτι που θέλεις να το 'χεις συντροφιά. Αντίθετα, υπάρχει μια στροφή προς το μικρότερο, το πιο οικείο, με λιγότερες φανφάρες.Δεν υπάρχει εργαλείο για να ξέρεις αν ένα τραγούδι είναι καλό. Το ακούς και ξαφνικά κάτι συμβαίνει. Συζητάμε μερικές φορές με τον άντρα μου: γιατί αυτός ο πίνακας είναι ωραίος; Δεν υπάρχει απάντηση. Το θέμα είναι: σε συγκινεί; Θα μου πεις, ό,τι συγκινεί εσένα είναι καλό; Είναι καλό για μένα».
|
|
Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 28 Ιούλιος 2010 09:39 |