Oπου κι αν βρέθηκα το καλοκαίρι, στη γλυκιά Αττική ή στις σκληρές Κυκλάδες, σε τόπους ήπιας ή ακραίας τουριστικής ανάπτυξης, τόσο οι αυτόχθονες πολίτες όσο και οι τουρίστες επιδίδονταν μαζικά σε ένα όργιο αυθαιρεσιών.
Αβίαστα προκύπτει η εικόνα μιας καθυστερημένης χώρας, ενός βασίλειου ανομίας και ατιμωρησίας, όπου όλοι έχουν πάρει διαζύγιο από την κοινή λογική, θυσιάζουν για μία στιγμή ένα μέλλον, καταπατούν τους νόμους ατιμωρητί, περιφρονούν επιδεικτικά το Σύνταγμα.
Στην αγαπημένη μου Κύθνο, για παράδειγμα, όπου όπως μαθαίνω ούτε μια σπιθαμή γης δεν ανήκει στο ελληνικό κράτος, στο νησί των ιδιωτών λοιπόν, συστηματικά αποκλείονται η μία μετά την άλλη οι πανέμορφες μικρές παραλίες. Οι ιδιοκτήτες των οικοπέδων που βρίσκονται πίσω από την ακτή ή στις πλαγιές των όγκων που περικλείουν τους κόλπους εμποδίζουν με πόρτες ή με μάντρες τα αυτοκίνητα να κατέβουν ή να παρκάρουν. Εννοείται ότι ο μόνος τρόπος να φτάσεις στις παραλίες αυτές είναι με αυτοκίνητο.
Είδα πολλά πράγματα αυτό το καλοκαίρι. Ιδιοκτήτη παλαιάς αυθαιρέτου κατοικίας πάνω στο κύμα, να πετάει από το μπαλκόνι του σακούλα σκουπιδιών στη θάλασσα, την ώρα που το ρεύμα είχε φορά προς τα βαθιά. Η σακούλα άρχιζε αμέσως το φρικαλέο ταξίδι της. Είδα στη Μύκονο των πολυεκατομμυριούχων τη χωματερή να καπνίζει καίγοντας σκουπίδια και τόνους πλαστικών, αφού σε ένα από τα πιο ακριβά νησιά του κόσμου, η ανακύκλωση είναι μια άγνωστη διαδικασία. Είδα κακομαθημένους μερακλήδες να σβήνουν τα τσιγάρα τους στην άμμο ενώ δίπλα τους ακριβώς, στο στήριγμα της ομπρέλας τους, υπήρχε τεράστιο τασάκι. Τσακώθηκα με παραθεριστές που εγκατέλειπαν στη μαγευτική παραλία του Σχινιά τη σακούλα με τα σκουπίδια τους. Eφυγα τρέχοντας, με σφιγμένο το στομάχι, από άλλη παραλία, αλλού, αποκλεισμένη από παράνομα κτισμένα μαγαζιά και κατειλημμένη 99% από ξαπλώστρες!
Οπου κι αν πήγα, ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε, το μοναδικό φυσικό περιβάλλον και η πολιτιστική μας κληρονομιά, αισθητικά και περιβαλλοντικά καταστρέφονται, υποβαθμίζονται. Πολύ φοβάμαι ότι στο όνομα της κρίσης το ρεσιτάλ αυτοκαταστροφής θα συνεχιστεί.
Του Σωκρατη Tσιχλια
|