«Κόκκινη κλωστή βαμμένη, στην ανέμη τυλιγμένη, δως΄της κλότσο να γυρίσει, παραμύθι ν΄αρχινήσει…» Σίγουρα όλοι σας έχετε ακούσει το παραπάνω στιχάκι, που αποτελούσε κάποτε τον πιο συνηθισμένο πρόλογο για τα παραμύθια. Έτσι λοιπόν ξεκινούσε η αφήγηση του παραμυθιού, που μας συντρόφευσε και μας «μεγάλωσε» με ζεστασιά και ελπίδα για «να ζήσουν αυτοί καλά και μείς καλύτερα».

Δέκα μικρά διηγήματα που μιλούν για τη θάλασσα, τους ναυτικούς, τα σκαριά και γενικώς αποπνέουν αρμύρα και μελτέμι περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Κυθνιού Νίκου Μαρτίνου «Τα δέκα κύματα» από τις εκδόσεις Αρμός (1995).

Δυο αγαπημένες αδελφές, η Αργυρένια και η Απολλωνία, παρά τους εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες τους καταλήγουν να περνούν το τέλος της ζωής τους στο σπίτι όπου μεγάλωσαν. Η Αλκυόνη Παπαδάκη στο βιβλίο «Το ταξίδι που λέγαμε» (Εκδόσεις Καλέντης-2007) αφηγείται την ιστορία δυο πολύ δεμένων γυναικών, τις εμπειρίες και τα βιώματά τους αλλά και το κοινό τους όνειρο για ένα ταξίδι που δεν έγινε ποτέ.

Μια αξιόλογη προσπάθεια διάσωσης και καταγραφής του λαϊκού πολιτισμού της Κύθνου αποτελεί το βιβλίο του Γιώργη Βενετούλια «Δέκα παραδόσεις από τη Χώρα της Κύθνου», μια έκδοση της Κοινότητας Κύθνου (1998).Σε αυτό το βιβλίο περιλαμβάνονται διηγήσεις από το λαό της υπαίθρου, τον αγροτόκοσμο και γενικά από τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους που ζουν στο νησί.