«Εμένα ν’ ακούς. Ποια κρίση – όταν υπάρχει χωριό και χωράφι, είμαστε εντάξει. Τουλάχιστον θα ’χουμε να τρώμε»! Ο Θέμης καθησύχαζε την Ελένη, σε μια κρίση πανικού της τελευταίας, αλλά δεν περίμενε ότι τα «καλά» του χωριού θα φαίνονταν τόσο γρήγορα, τόσο νωρίς στη χρονιά της κρίσης.

Σπάνια το Υπουργείο Πολιτισμού μας έχει ξαφνιάσει τόσο ευχάριστα. Κατά την πρόσφατη επίσκεψή μας στη Σίφνο, αποφασίσαμε να ανεβούμε ώς τη Μυκηναϊκή Ακρόπολη του Αγίου Ανδρέα. Από μακριά είναι άλλο ένα μικρό λευκό σημαδάκι, στην κορυφή των βουνών, φορτωμένο ιστορία αιώνων. Από κοντά είναι ένα από τα καλαίσθητα έργα που έχουν κάνει οι υπεύθυνοι του Υπουργείου τα τελευταία χρόνια στην περιφέρεια, μάλιστα με τη διαδικασία της αυτεπιστασίας. Η ανάδειξή του εντάχθηκε στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Πολιτισμός 2002 - 2006 και φέτος άνοιξε επιτέλους τις πόρτες στο κοινό.

Οι ιδιαιτερότητές της δεν είναι προφανείς, οι ομορφιές της δεν είναι κραυγαλέες. Οσοι την ξέρουν καλά όμως, δεν την αλλάζουν με άλλα Κυκλαδονήσια. Να είναι η εξαιρετική αρχιτεκτονική των οικισμών της;

Είναι ένα από τα πολλά ενσταντανέ των διακοπών και αποτυπώνει πιστά την ελληνική πραγματικότητα...