Την πρώτη φορά που πήρα το πλοίο από το Λαύριο για την Τζια (Κέα), το πλοίο το ίδιο ήταν ένα αξιοθέατο. Μια αρχαιολογία της ναυσιπλοΐας, για τολμηρούς επιβάτες, που έβλεπαν τα 15 μίλια του διάπλου ως ένα είδος extreme sport – σε μια εποχή που ο όρος δεν είχε ακόμη εφευρεθεί.

Έπειτα είδα το ξενοδοχείο όπου έμειναν κρατούμενοι ο Παπαδόπουλος και ο Παττακός το ’74, το Πέρασμα του Λάμπρου Κατσώνη στο Βουρκάρι, το βαθύ κόλπο του Οτζιά και (επειδή τα πόδια μου άντεχαν ακόμη γερό περπάτημα) είδα και τις Πόλες, την απάτητη παραλία με τις αρχαίες πέτρες της Καρθαίας στο βυθό, ένα ξωκλήσι για ίσκιο και τα ερείπια δύο ναών, της Αθηνάς και του Απόλλωνα (έμαθα αργότερα), στο ύψωμα πάνω από τη θάλασσα.

Στη δεύτερη επίσκεψη είχαν προστεθεί δύο αξιοθέατα ακόμη. Ένα βενζινάδικο (προηγουμένως, αν ήθελες βενζίνη έπρεπε να περάσεις στο Λαύριο) και το πρώτο μπαρ του νησιού, ο Λέων. Στην τρίτη επίσκεψη, άρχισα να ψάχνω σπίτι ν’ αγοράσω. Τώρα, κοντά 30 χρόνια από εκείνη την πρώτη εκστρατεία κατάκτησης της αρχαίας Υδρούσας με μια μηχανή εντούρο, κάθε φορά που ταξιδεύω, μ’ ένα πλοίο γεμάτο νταλίκες που μεταφέρουν υλικά οικοδομής, με το σαλόνι γεμάτο υποψήφιους αγοραστές σπιτιών παρέα με υποψήφιους κατασκευαστές μεζονετών, νιώθω πάντα ένα τσίμπημα τύψεων.

Κάνω την παράλογη σκέψη πως αν εμείς, οι πρώτοι οικιστές, δεν είχαμε αγοράσει σπίτια στο νησί, η Τζια μπορεί να ήταν ακόμη αυτό που ήταν όταν την πρωτογνώρισα: ένα νησί της απόμακρης, ξεχασμένης άγονης γραμμής, με μια καθημερινότητα που θύμιζε δεκαετία του ’50, με μονοπάτια ανάμεσα στις βελανιδιές, με την πλάτη γυρισμένη στον τουρισμό (με μόνη εξαίρεση την περιοχή του Κούνδουρου, απέναντι από το Σούνιο), κι όλα αυτά, σε απόσταση μιας ώρας από την Αττική. Παράλογη σκέψη, παράλογη νοσταλγία – πάμε παρακάτω.

Τι εστί Κέα: Ένα νησί που απέχει από το Λαύριο όσο η Αίγινα από τον Πειραιά, κι όμως δεν μοιάζει (ακόμη) με προάστιο της Αθήνας. Ένα νησί 100% κυκλαδίτικο (στη νότια και ανατολική του ακτή) με μια όψη Αττικής (για τους αμετανόητους Αθηναίους) στη δυτική ακτή του. Ένα νησί κτηνοτρόφων αντί ψαράδων (αν αγαπάτε τα οξύμωρα). Δέκα υπέροχες παραλίες. Ένας από τους ωραιότερους ελληνικούς προορισμούς για trekking. Δύο μοναδικοί αρχαιολογικοί τόποι.

Ένα καταφύγιο για «σκαφάτους» του γλυκού νερού, που με λίγη μπουνάτσα σπεύδουν στο Βουρκάρι για φαγητό, φιγούρα και κλάμπινγκ. Καταφύγιο, επίσης (ακόμη και τώρα), για εραστές της ιδιότυπης καλλιτεχνικής ατμόσφαιρας που έφεραν στο νησί ο Φασιανός και ο Σπεράντζας, ζωγράφοι, αρχαιολόγοι κι αρχιτέκτονες. Καταφύγιο (ναι, ναι, ακόμη και τώρα) για part time ερημίτες, που ψάχνουν να χαθούν από τη βουή του κόσμου δίχως να χρειαστεί να ταξιδέψουν μακριά!

• Προσθήκη νέου
• Αναζήτηση

Σχολια (0)

Γραψτε σχολιο

Your Contact Details:

Όνομα:

Email: do not notifynotify

Σχολια:

Τίτλος:

UBBCode:         -χρώμα-άκουαμαύρομπλέφούξιαγκρίπράσινολεμονίκαφέnavy μπλεσκούρο πράσινομωβκόκκινοασημίtealάσπροκίτρινο -μέγεθος-πολύ μικρόμικρόμεσαίομεγάλοτεράστιο

Message:

Security

Please input the anti-spam code that you can read in the image.

Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2