Ξένη στην ίδια της την πατρίδα η Μαρία… που επέλεξε να φύγει από την Τανζανία, όπου μεγάλωσε, να έρθει στην γενέτειρα χώρα του πατέρα της, στη χώρα καταγωγής της, να μείνει στην Ηρακλειά και να μεγαλώσει εκεί τα παιδιά της. Η Μαρία διορίστηκε στο ΚΕΠ Ηρακλειάς και εργάζεται εκεί πολλά χρόνια είναι η ίδια γυναίκα που έπρεπε να αποδείξει την ελληνική καταγωγή της αφού δεν της επιτράπηκε η έξοδός της από τη χώρα με την δικαιολογία ότι «η Τανζανία συμπεριλαμβάνεται στις ύποπτες χώρες προέλευσης». Η ιστορία ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν, από ένα άλλο νησί, την Ικαρία…

«-Η αίτηση για νέο διαβατήριο είναι άκυρη».

- «Γιατί»;

- «Η αιτούσα προέρχεται από ύποπτη χώρα».

- «Μα είναι Ελληνίδα, έχει ταυτότητα, ψηφίζει στις εκλογές και είναι υπάλληλος του υπουργείου Εσωτερικών».

- «Μπορεί να έβγαλε ταυτότητα με πλαστά πιστοποιητικά».

- «Μα εσείς, η αστυνομία εξέδωσε την ταυτότητά της».

- «Πρέπει να αποδείξει ότι τα πιστοποιητικά ιθαγένειας δεν είναι πλαστά».

- «Μα εσείς τα ελέγξατε».

- «Μπορεί να μας ξεγέλασε».

- Ποιο στοιχείο σας οδηγεί σ’ αυτή την πιθανότητα;

-«...»

Η Μαρία έμεινε να απορεί...

Η Μαρία ζει στην Ηρακλειά, το νησάκι των μικρών Ανατολικών Κυκλάδων κοντά στη Νάξο.

Η ιστορία ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν, από ένα άλλο νησί, την Ικαρία. Στη διάρκεια της Κατοχής δύο αδέλφια διωγμένα από την πείνα και τον πόλεμο περνούν στην Τουρκία. Από ’κει Αίγυπτο κι από ’κει οι Άγγλοι τους προωθούν στην Τανζανία.

Η αδελφή μένει εκεί, στο Μορογκόρο, μια πόλη περίπου δύο ώρες από το Dar-es-Salaam. Ο αδελφός επιστρέφει στην Ικαρία, αλλά τα πράγματα ήταν ακόμη δύσκολα.

«Έλα στην Τανζανία, εδώ έχει δουλειές», του έγραψε η αδελφή του. Και πήγε. Γνώρισε τη γυναίκα του (Τανζανή) και απέκτησαν οκτώ παιδιά, τέσσερα αγόρια και τέσσερα κορίτσια. Ένα από αυτά και η Μαρία. ΄

Ο Ικαριώτης τη δήλωσε, όπως και τα άλλα παιδιά του στο ελληνικό προξενείο και απέκτησαν την ελληνική ιθαγένεια. Τα «γονίδια» έκαναν το δικό τους και τα οκτώ παιδιά πήραν ελληνική μόρφωση σε μαύρα κεφαλάκια.

Η Μαρία αποφάσισε να έρθει στην Ελλάδα. Το 1986 ξεκινάει σπουδές στη Βιολογία, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ολοκληρώνει το 1990 και πριν επιστρέψει στην Τανζανία περνάει από την Ηρακλειά για να αποχαιρετήσει μια θεία της, αδελφή του πατέρα της. Εκεί γνωρίζει τον Αντώνη. Άλλη ιστορία αυτός. Ηρακλειανός, από το Μπραχάμι βαρέθηκε την Αθήνα και είχε αποφασίσει –εκείνο το καλοκαίρι– να μείνει μόνιμα στο νησάκι. Να γίνει ψαράς. Εκείνο το καλοκαίρι ο Αντώνης και η Μαρία παντρεύτηκαν.

Μια μαύρη στην Ηρακλειά ήταν όπως και να το κάνουμε κάτι ξεχωριστό για τους λιγοστούς νησιώτες. Αλλά το αγκάλιασαν το ζευγάρι και το βοήθησαν. Ήξεραν ότι θα φέρει ζωή στο νησί τους. Και είχαν δίκιο. Σήμερα, τα τρία από τα επτά-οκτώ παιδιά που ζουν μόνιμα στην Ηρακλειά είναι δικά τους.

Η περιπέτεια της Μαρίας

Το 1999 η Μαρία διορίστηκε στο ΚΕΠ Ηρακλειάς – στο πλαίσιο των τότε προσπαθειών για να κρατηθεί και να διευκολυνθεί ο κόσμος της άγονης γραμμής στον τόπο του. Και η ζωή τους κυλούσε μια χαρά.

Τα ευχάριστα νέα ήρθαν για τη Μαρία πριν από μερικούς μήνες. Η μικρότερη αδελφή της, που ζει μαζί με τον πατέρα και τη μητέρα στην Τανζανία, επρόκειτο να παντρευτεί χθες. Όλα τα αδέλφια, μοιρασμένα σε τρεις ηπείρους, αποφάσισαν να ξαναβρεθούν και να γιορτάσουν με τη μικρή τους αδελφή στο σπίτι τους στο Μορογκόρο. Και η Μαρία.

Πήγαν λοιπόν με τον Αντώνη στο Αστυνομικό Τμήμα Νάξου και στις 29 Μαΐου καταθέτουν αίτηση για τα νέα διαβατήρια. Λίγες μέρες μετά ειδοποιείται ο Αντώνης να παραλάβει το διαβατήριό του.

«Και της Μαρίας;» ρωτάει τον αξιωματικό υπηρεσίας. Κάτι μισόλογα που πήρε για απάντηση τον πονήρεψαν. Τα αεροπορικά εισιτήρια είχαν κλειστεί για το προπερασμένο Σάββατο. (Δεν βρίσκεις και κάθε μέρα πτήση για Τανζανία).

Η Μαρία δεν έχει πάρει καμία επίσημη απάντηση. Μαθαίνει τελικά (με τη βοήθεια της «Καθημερινής») πως η αίτησή της έχει ακυρωθεί! Διότι «η Τανζανία συμπεριλαμβάνεται στις ύποπτες χώρες προέλευσης». Μα είναι Ελληνίδα, μα είναι υπάλληλος του ίδιου υπουργείου... Τίποτα. Ένας τοίχος στο υπουργείο Εσωτερικών, στην ΕΛ.ΑΣ., στο τμήμα Διαβατηρίων.

Σαν τελευταία «υποχώρηση» στον δικό τους παραλογισμό, οι αξιωματικοί στην Αθήνα ζητούν από το Α.Τ. Νάξου να γίνει επανέλεγχος των πιστοποιητικών ιθαγένειας. Δηλαδή να σταλούν ταχυδρομικώς τα χαρτιά από το υπουργείο Εσωτερικών (Αθήνα) στη Νάξο κι από ’κει να ξανασταλούν (πάλι ταχυδρομικώς) στην υπηρεσία Διαβατηρίων στην Αθήνα! Δηλαδή το υπουργείο επικοινώνησε με τον «εαυτό του» μέσω Νάξου.

Όχι, δεν σκέφτηκαν να πάρουν τα έγγραφα απευθείας οι αξιωματικοί της Αθήνας από το υπουργείο τους. Ας «χάσει η μαύρη το αεροπλάνο».

Τέτοιες στιγμές το αίμα ανεβαίνει στο κεφάλι. Αλλά ο Αντώνης και η Μαρία είπαν να το παλέψουν. Έτσι –χάρη και στη βοήθεια του αστυνομικού στη Νάξο– τα χαρτιά έφυγαν την ίδια μέρα από το νησί. Μία μέρα πριν από την πτήση, η Μαρία αποφασίζει να έρθει στην Αθήνα και να παρακαλέσει να πάρει το διαβατήριο από τη διεύθυνση Διαβατηρίων στην Αθήνα.

Αμ δε...«Υπηρεσιακώς θα τα πάρεις (σ.σ. ο ενικός απαραίτητος, εξουσιαστικός). Από τη Νάξο».

«Μα θα χάσω το αεροπλάνο και τα εισιτήρια για την Τανζανία».

Καμία σημασία, καμία απάντηση. Ήττα, αλλά ποιου;

«Τελικά, λέει η Μαρία, έχασα την πτήση μου στις 13/6 και δεν έβρισκα θέση σε άλλη πτήση για να φτάσω έγκαιρα στο γάμο. Είχα ελπίσει ότι θα έβλεπα την αδελφή μου τη Κατερίνα που πήρε μόνο 10 μέρες άδεια για να κατέβει στον γάμο (τα τελευταία χρόνια ζει στις ΗΠΑ) να βρεθούμε γιατί έχω να τη δω από το 1995. Η άλλη μου αδελφή, η Ελίζα, παντρεύτηκε τον Δεκέμβρη (δεν μπορούσα να πάω) και θα μείνει στον Καναδά και ποιος ξέρει πότε θα τη ξαναδώ. Τους γονείς μου έχω να τους δω δύο χρόνια, και όσο να ’ναι, μεγαλώσανε κι αυτοί».

«Αν δεν σου έχει συμβεί να αμφισβητούν αυτό που είσαι, δεν μπορείς να καταλάβεις. Όταν έχεις ζήσει 40 χρόνια ως Ελληνίδα είναι σοκ το ελληνικό κράτος να σου λέει ότι πρέπει να ελέγξουν πώς έγινες Ελληνίδα. Όλα αυτά, όταν ο πατέρας μας, μας μιλούσε ελληνικά από μωρά, μας βάφτισε ορθόδοξους και μας πήγαινε στην Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία του Dar-es-Salaam στις γιορτές του Πάσχα και τα Χριστούγεννα, μας έστειλε να μάθουμε γράμματα στο μοναδικό ελληνικό σχολείο της Ανατολικής Αφρικής που ήταν 800 χλμ. από το σπίτι μας, ακούγαμε Νταλάρα, Ξυλούρη και Καζαντζίδη και μας είχε δηλώσει στο ελληνικό προξενείο του Dar-es- Salaam. (Ειρωνεία: στην Τανζανία δεν επιτρέπεται η διπλή υπηκοότητα και επειδή είχα πάντα ελληνικό διαβατήριο, χρειάζομαι βίζα για να πάω στην άλλη μου πατρίδα). Καλώς ή κακώς οι δύο εθνικότητες συνυπάρχουν στο άτομό μου!

Κατά τα άλλα, οι κ. Παυλόπουλος και Χηνοφώτης μεταρρύθμισαν τις σχετικές διαδικασίες.

Τουλάχιστον η Μαρία δεν έχασε τα εισιτήρια. Εξήγησε στους υπαλλήλους το πρόβλημά της, ότι αυτή δεν ευθύνεται και οι άνθρωποι (με επιπλέον 75 ευρώ ) το μετέτρεψαν ανοιχτό για ένα χρόνο...

Περίπου 2.500 Αφροελληνάκια ζουν σήμερα στην Ελλάδα. (Τρία στην Ηρακλειά)...Θα ρωτήσουν άραγε την υπηρεσία Διαβατηρίων τι είναι; Ο ρατσισμός είτε ένστολος (είτε χωρίς στολή) δεν αντιμετωπίζεται με υπουργικά ευχολόγια. Ιδίως στην καθημερινότητα.

Για την Αφρική, γράφει ο Jared Diamond (καθηγητής στο UCLA), μάθαμε από τους τυχοδιώκτες και από τους φανατικούς ιεραποστόλους. Έτσι ξεκίνησαν όλα τα στερεότυπα. Από αυτούς που νομίζουν πως αυτό που «είναι» εξαρτάται από αυτό που «βλέπουν»...

Tου Τάκη Καμπύλη

• Προσθήκη νέου
• Αναζήτηση

Σχολια (0)

Γραψτε σχολιο

Your Contact Details:

Όνομα:

Email: do not notifynotify

Σχολια:

Τίτλος:

UBBCode:         -χρώμα-άκουαμαύρομπλέφούξιαγκρίπράσινολεμονίκαφέnavy μπλεσκούρο πράσινομωβκόκκινοασημίtealάσπροκίτρινο -μέγεθος-πολύ μικρόμικρόμεσαίομεγάλοτεράστιο

Message:

Security

Please input the anti-spam code that you can read in the image.

Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2