Στο μαγευτικό Μαγγανάρι της Ιου μια από αυτές της μαγικές μέρες της άνοιξης για μια στιγμή κατάλαβα ότι βρέθηκα μόνος, χωρίς να εντοπίσω καμμιά άλλη ανθρώπινη φιγούρα γύρω μου, μόνος παραδομένος στη σοφία του φωτός και της σιωπής των Κυκλάδων. Μου δόθηκε τότε η ευκαιρία να παρατηρήσω ότι έλαμπαν από τις αντανακλάσεις του φωτός κάποια πολύ μικρά βότσαλα που-παρότι ετερόφωτα-όμως αντανακλούσαν ένα πολύ λαμπρό και ξεχωριστό φως σε σχέση με άλλες πέτρες μεγαλύτερου μεγέθους.

Σκέφτηκα τότε το ότι το φως παρά την αδιαφιλονίκητη εξουσία που ασκεί πάνω στη φύση δεν εξαφανίζει την δυναμική του ελαχίστου. Αυτή η ιδιότητα του φωτός αποτελεί ακριβώς μιαν ανεπανάληπτη κατάσταση σοφίας και δικαιοσύνης (την οποία δυστυχώς έχουμε ξεχάσει) που περιγράφει η μεγάλη Χριστοκεντρική παράδοση: ό έσχατος που γίνεται πρώτος και όποιος θέλει να γίνει πρώτος πρέπει πρώτα να γίνει υπηρέτης των άλλων, η αντίληψη της εξουσίας ως διακονίας και βοήθειας των ανθρώπων. Δυστυχώς η ανθρώπινη εξουσία σε αντίθεση με την σοφία της φύσης έχει την τάση να καταπίνει το ελάχιστο, να πνίγει τον αδύναμο να επιλέγει ως όργανα της ασήμαντες και ατάλαντες προσωπικότητες. Πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος μας προέρχονται ακριβώς από την τάση της εξουσίας να επιλέγει λάθος πρόσωπα, πρόσωπα που να μην φοβάται ότι θα υποκαταστήσουν και την ίδια την εξουσία, η εξουσία επιλέγει καθαρά υποχείρια.

Μια απο τις αιτίες που δεν μπορεί η εξουσία να πετάξει τη μάσκα της και να μετατραπεί σε διοίκηση (επι το νεοελληνικώτερο management) είναι ότι τα ντουβάρια που διοικούν αυτό τον έρημο τόπο δεν μπορούν ποτέ να αποδεχθούν άξιοκρατικά επιλεγμένους υφισταμένους τους, πολύ απλά γιατί θα είναι πολύ καλύτεροι τους και έτσι θα φαίνεται η διαφορά. Επιπλέον ένας πραγματικά ικανός άνθρωπος, που πάλεψε για να πετύχει γνώση και προσόντα, συνήθως είναι αξιοπρεπής και όχι οσφυοκάμπτης. Σπάνια θα πετύχει κανείς στο Ελλαδικό Κρατίδιο πραγματικά άξιους υφιστάμενους όπου και άν κοιτάξει, στα πανεπιστήμια, στη δημόσια διοίκηση, στη δημόσια εκπαίδευση, στο σύστημα υγείας, παντού χωρίς εξαίρεση θα βρεί γενικά φελλούς που σκουπίζουν παπούτσια από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Εδω θα παραπέμψω στην τραγωδία Ιούλιος Καίσαρ, το περίφημο έργο του μεγάλου ενδοσκόπου της ανθρώπινης ψυχής και προικισμένου αναλυτή της ψυχολογίας της εξουσίας που λέγεται William Shakespeare. Μέσα στο έργο αυτό φαίνεται με ακρίβεια ποιά χαρακτηριστικά αποφεύγει ο δυνάστης Ιούλιος πριν εντάξει κάποιον στο κύκλο των ανθρώπων της εμπιστοσύνης του. Τα πραγματικά αντικειμενικά προσόντα του γενναίου αξιωματικού Κάσσιου τα οποία είναι ακεραιότητα, λιτότητα, εγκράτεια, μόρφωση ο δυνάστης Ιούλιος τα θεωρεί αρνητικά για έναν άνθρωπο της αυλής του. Σε αντίθεση ο Ιούλιος Καίσαρ (διαχρονικό πρότυπο άσκησης συγκεντρωτικής εξουσίας) προτιμά για την αυλή του ανθρώπους όπως ο ιδιαίτερος του Αντώνιος: τρυφηλούς με ροπή στις καταχρήσεις και το οινόπνευμα, χωρίς αγάπη στο διάβασμα, τη γνώση και την αλήθεια, οι περισσότεροι από αυτούς βυθίζονται σε ύπνο τις νύχτες κυριευμένοι από τη δύναμη του ποτού. Σύμφωνα με τον Ιούλιο Καίσαρα όλοι αυτοί που είναι κυριευμένοι από τα πάθη είναι απόλυτα εξαρτημένοι και άρα ακίνδυνοι για την εξουσία.

Θανάσης Δρίτσας, Καρδιολόγος,
Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο
 

• Προσθήκη νέου
• Αναζήτηση

Σχολια (0)

Γραψτε σχολιο

Your Contact Details:

Όνομα:

Email: do not notifynotify

Σχολια:

Τίτλος:

UBBCode:         -χρώμα-άκουαμαύρομπλέφούξιαγκρίπράσινολεμονίκαφέnavy μπλεσκούρο πράσινομωβκόκκινοασημίtealάσπροκίτρινο -μέγεθος-πολύ μικρόμικρόμεσαίομεγάλοτεράστιο

Message:

Security

Please input the anti-spam code that you can read in the image.

Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2