Δεν χάνω την ευκαιρία να βρεθώ στο μαγευτικό Μαγγανάρι στην Ίο. Καλοκαίρι χωρίς Μαγγανάρι είναι για μένα σαν να μην έχω συναντήσει ακόμη το ελληνικό καλοκαίρι.

Στο μαγευτικό Μαγγανάρι της Ιου μια από αυτές της μαγικές μέρες της άνοιξης για μια στιγμή κατάλαβα ότι βρέθηκα μόνος, χωρίς να εντοπίσω καμμιά άλλη ανθρώπινη φιγούρα γύρω μου, μόνος παραδομένος στη σοφία του φωτός και της σιωπής των Κυκλάδων. Μου δόθηκε τότε η ευκαιρία να παρατηρήσω ότι έλαμπαν από τις αντανακλάσεις του φωτός κάποια πολύ μικρά βότσαλα που-παρότι ετερόφωτα-όμως αντανακλούσαν ένα πολύ λαμπρό και ξεχωριστό φως σε σχέση με άλλες πέτρες μεγαλύτερου μεγέθους.

Από το Σούνιο και την Αθήνα έως τη Σαντορίνη και τις Μυκήνες, 45 ενσταντανέ του αμερικανού φωτογράφου αποτυπώνουν τη χαλαρή καθημερινότητα του ΄50 και του ΄60 στην Αθήνα και τα νησιά. Πριν από μισόν αιώνα ταξίδεψε με πλοία και με τρένα από τις ΗΠΑ για να κάνει διακοπές στην Ελλάδα, μαζί με τον αδερφό του.

Ένα μικρό τυροκομείο σε ένα μικρό νησί του Αιγαίου, την Ίο, επέλεξε για το 2010 η Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας του Υπουργείου Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας για να αντιπροσωπεύσει τη χώρα μας στα “EUROPEAN ENTERPRISE AWARDS” στην Κατηγορία 3 «Βελτίωση του Επιχειρηματικού Περιβάλλοντος». Η επίσημη απονομή θα γίνει στις 31 Μαΐου 2010 στη Μαδρίτη.