|
Ξεκινήσαμε με το καίκι του καπετάν-Σαργού από το λιμανάκι του γραφικού Αη-Γεώργη της Αντιπάρου για μιαν αξέχαστη βόλτα που περιλαμβάνει κολύμπι σε μυστικές παραλίες εκεί που δεν πατάει εύκολα ανθρώπινο πόδι.
Βάλαμε μπρος τις μηχανές και τραβήξαμε τριγύρω από το σχετικά πράσινο νησάκι που λέγεται Δεσποτικό μέχρι που αποβιβαστήκαμε σε μια μαγική αμμουδιά στο κυρίως ανατολικό κομμάτι του Δεσποτικού. Πηδώντας με παιδιάστικη ανυπομονησία από το καίκι και αφού διασχίσαμε βαδίζοντας μέσα στο κρυστάλλινο ρηχό νερό (που έφτανε μέχρι το γόνατο) μιάν απόσταση ίσα με εκατό μέτρα, πατήσαμε την απέραντη αμμουδιά. Ένοιωσα τότε μέσα στην απολαυστική μοναχικότητα του θαλασσινού τοπίου σαν τον Αρμστρονγκ, τον πρώτο αστροναύτη της αποστολής Απόλλων που είχε πατήσει στο φεγγάρι. Αυτή η παραλία έμοιαζε με απάτητο άσπρο γήπεδο, όχι σαν τα πράσινα γήπεδα του Μουντιάλ. Η διαφορά μεταξύ αυτού του αμμουδερού γήπεδου και εκείνων του Μουντιάλ ήταν ότι το πατούσανε ελάχιστοι παίχτες, εμείς, χωρίς κανένα θεατή προς το παρόν. Στήσαμε δοκάρια από πέτρες και αρχίσαμε να κλωστάμε ανέμελα μιαν ελαφριά μπαλίτσα, όλοι μαζί, παιδιά και μεγάλοι. Κυνηγούσαμε που και που βέβαια το ανάλαφρο τόπι που άρπαζε το μελτεμάκι και το πέταγε στον αφρό της θάλασσας.
Όλο έμοιαζαν ανάλαφρα, διάφανα και μαγικά μέχρι που πλάκωσαν «οι σκαφάτοι». Σε μιά στιγμή άρχισαν να καταφθάνουν παρέες από υπερσύγχρονα σκάφη που άλλα έβγαιναν μέχρι την άμμο και άλλα αγκυροβολούσαν στη μέση του (μέχρι εκείνη τη άτυχη για μας στιγμή) μυστικού όρμου. Όρμησε τότε προς την παραλία το πλήθος των νεόπλουτων σκαφάτων μαζι με τις γυναίκες, τα παιδιά, τις φιλιππινέζες παλακίδες τους, υλικά πικ-νικ μαζί με δεκάδες κουτάκια φρεσκοπαγωμένες μπύρες. Κάποια στιγμή το πλήθος των νεόπλουτων εισβολέων απλώθηκε άχαρα πάνω στην όμορφη αμμουδιά και άρχισαν όλοι μαζί να μηρυκάζουν, να πίνουν και να τρώνε αγκομαχώντας. Αντήχησε τότε το ιερό τοπίο ήχους πεπτικής ηδονής ανάμικτους με άναρθρες κραυγές σε ακατάληπτη γλώσσα, ένα μίγμα από αγγλικά, ελληνικά και φιλιππινέζικα. Μάλιστα, για του λόγου το αληθές, παρατήρησα μιά έντονα ταξική συμπεριφορά ανάμεσα στην παρέα των εισβολέων, αφού οι μεν υπηρέτες αλλοδαποί έτρωγαν μόνοι τους σε ένα σημείο τα δε αφεντικά καταβρόχθιζαν άπληστα και με πολλή φασαρία το φαγητό τους σε άλλο σημείο.
Σκέφτηκα ότι είναι πλέον αδύνατο να απαλλαγεί ένας άνθρωπος από τα σκάφη και τα αυτοκίνητα ακόμη και στα πιο μυστικά και καλά κρυμμένα σημεία του πλανήτη γη. Είχα μια αίσθηση ότι είχαμε γίνει μάρτυρες ιεροσυλίας και ευτυχώς είχε φθάσει το καίκι του καπετάν-Σαργού να μας πάρει από τον μαγικό αυτό τόπο που είχε μεταβληθεί σε τόπο μαρτυρίου λόγω απόβασης των βαρβάρων. Ο καπεταν-Σαργός μας κέρασε όλους δροσερό καρπούζι και έβαλε πλώρη για μιάν άλλη μυστική θαλασσινή πύλη, εκεί μας είχε υποσχεθεί μιαν αποκαλυπτική βουτιά στο απέραντο γαλάζιο. Το σημείο αυτό λέγεται στη γλώσσα των θαλασσινών Επιτάφιος και βρίσκεται κάπου απέναντι από το βόρειο κομμάτι του Δεσποτικού καθώς επιστρέφαμε προς τον Αη-Γεώργη της Αντιπάρου, το βάθος του νερού στο σημείο αυτό θα ήταν ίσαμε πέντε μέτρα. Το καίκι σταμάτησε μερικά μέτρα απέναντι από ένα θεόρατο άσπρο βράχο που έκοβε εντελώς κατακόρυφα τα γαλαζοπράσινα νερά. Πριν σταματήσει ο κεφάτος καπετάνιος μας είχε φέρει μια μικρή βόλτα, διαβαίνοντας τσίμα-τσίμα ανάμεσα από ρηχά θαλασσινά περάσματα και σπηλιές. Εκεί μπορούσε να παρατηρήσει κανείς τον όμορφο βυθό και το κρυστάλλινο νερό που έπινες σίγουρα στο ποτήρι. Η επιθυμία για την τελική βουτιά ήταν πιά αβάσταχτη. Φορούσαμε όλοι τα μαγιώ μας και δεν μπορούσε να μας συγκρατήσει πλέον τίποτα. Βούτηξα με ορμή κατευθείαν μέσα στην αγκαλιά της γαλαζοπράσινης θαλασσινής πισίνας, αυτή τη μοναδική στιγμή της βουτιάς στον Επιτάφιο του Αη-Γεώργη της Αντιπάρου δεν θα μπορέσει να μου την πάρει πια κανένας βάρβαρος εισβολέας.
Θανάσης Δρίτσας,
Καρδιολόγος στο Ωνάσειο ΚΚ, Συνθέτης και συγγραφέας,
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
|
Υπόλοιπες Κυκλάδες 
Υπάρχει γενικά ελλειψη σεβασμού προς το περιβάλλον και τον άλλον που βρίσκεται δίπλα μας
Που να φανταστεί κανείς ότι το βαρύ λαικό κακής ποιότητας ρεπερτόρειο μερικών μπορεί να επικαλύψει κάθε μαγικό ήχο που προσφέρει η φύση σε μας απλόχερα
Τα πράγματα είναι και πρέπει να είναι όσο το δυνατόν απλά
Επλίζω στο μέλλον να καταφέρουμε με τις οικογένειες μας να βρεθούμε σε αντίστοιχους παραδείσους
Καλή σου μέρα!!