|
Εδώ όλα είναι αλλιώς. Από τον αέρα του μεσημεριού, ποτισμένο με τα αρώματα της ρίγανης και του θυμαριού που φυτρώνουν στην άνυδρη γη, μέχρι το ρυθμό που κυλά ο χρόνος - αργά, νωχελικά, σχεδόν τεμπέλικα, μοναχικά, αν το θες, αλλά και με (λίγο) κόσμο, όποτε θες.
Στην Ανάφη χαλαρώνεις, αφήνεσαι, ξεχνιέσαι. Αρκεί να ξέρεις τι να περιμένεις. Και τι μπορεί να σου δώσει. Γιατί το νησί «μιλάει» σε ανθρώπους ολιγαρκείς, που θα ταξιδέψουν ξανά και ξανά σε αυτή την εσχατιά των Κυκλάδων, για να πάρουν ό,τι τους προσφέρει με απλοχεριά: ηρεμία, ξεκούραση, καλό φαγητό, χρυσές αμμουδιές και πεντακάθαρα κρυστάλλινα νερά.
Στο πνεύμα θα μπείτε γρήγορα - όσο λιγότερες «δραστηριότητες» φιλοδοξείτε να χωρέσετε στο πρόγραμμά σας, τόσο το καλύτερο. Θα φροντίσετε όμως να έχετε μετρητά μαζί σας και να μην ποντάρετε απαραίτητα στο ένα και μοναδικό ATM του λιμανιού: έχει την «κακή» συνήθεια να ξεμένει από χρήματα, όταν για τα δεδομένα της Ανάφης υπάρχει κόσμος στο νησί. Θα έχετε προνοήσει επίσης για το δικό σας μέσο μετακίνησης, για μεγαλύτερη ανεξαρτησία, γιατί τα δρομολόγια του τοπικού ΚΤΕΛ είναι αρκετά περιορισμένα. Και θα έχετε προετοιμάσει τον εαυτό σας ότι το ελαφρύ shopping, με το οποίο παραδοσιακά συνδέεται το απογευματινό σουλάτσο στις κυκλαδίτικες Χώρες, πρακτικά δεν υπάρχει, γιατί η Ανάφη σίγουρα δεν φημίζεται για την… εμπορική πιάτσα της. Μικρό το κακό: αυτή είναι άλλη μια πρωτευουσιάνικη έξη που θα αφήσετε πίσω σας, πατώντας το πόδι σας στο νησί.
Κάπως έτσι, θα ξυπνήσετε το πρωί και θα πιείτε καφέ στο Αρμενάκι στη Χώρα, όπου ενδεχομένως θα βρεθείτε και το βράδυ για ρακόμελα, μεζέδες και ολονύχτια unplugged γλέντια με ανοιχτή συμμετοχή: όποιος έχει μουσικό όργανο το φέρνει μαζί του και αυτό. Θα κάνετε τις βουτιές σας στο Κλεισίδι, στο Κατσούνι, στη Φλαμουρού, στο Ρούκουνα, στους Αγίους Αναργύρους, στον Μέγα Ποταμό, στην Καταλυμάτσα. Κάθε μέρα και αλλού ή κάθε μέρα στην ίδια, γρήγορα θα αντιληφθείτε πως το πού δεν έχει και τόση σημασία. Αργά το απόγευμα θα ανταμώσετε με τους ελεύθερους κατασκηνωτές του Ρούκουνα, που ανηφορίζουν με το λεωφορείο για προμήθειες και σουλάτσο στη Χώρα. Θα βολτάρετε στα σοκάκια της, θα ψωνίσετε ένα μπουκάλι βότκα, έτσι για «να υπάρχει» στο δωμάτιο, εν γνώσει σας πως η νυχτερινή ζωή ούτως ή άλλως δεν είναι το δυνατό χαρτί του νησιού. Θα πιείτε το ποτό σας με έθνικ soundtrack σε χαμηλή -σχεδόν ψιθυριστή- ένταση στην ταράτσα του Γλάρου. Και πιο αργά θα κατηφορίσετε στις Μάντρες, όπου τα καλοκαίρια δίνει ραντεβού η indie κοινότητα της Αθήνας για βραδιές, των οποίων η ανάμνηση συντηρείται για τους χειμώνες που έρχονται. Θα γεμίσετε μπαταρίες και του χρόνου θα επιστρέψετε. Πάμε στοίχημα.
ΠΩΣ ΠΑΜΕ
Για το καλό όλων, η «Ρομίλντα», που μέχρι πρότινος «ξέβραζε» τους ταξιδιώτες στην Ανάφη μετά 17 ώρες θαλασσοπνιγμού, σήμερα αποτελεί ανάμνηση. Στο νησί θα φτάσετε με πλοίο της ΑΝΕΚ (Τ/210-41.97.420) που αναχωρεί από τον Πειραιά δύο φορές την εβδομάδα (9½ ώρες, 31 ¬ το άτομο στην οικονομική θέση, 86 ¬ το αυτοκίνητο) ή θα μεταβείτε με πλοίο/αεροπλάνο στη Σαντορίνη και από εκεί θα συνεχίσετε με πλοίο που εκτελεί τοπικά δρομολόγια (περίπου 2 ώρες, Λιμεναρχείο Θήρας: Τ/22860-22.239).
ΔΙΑΜΟΝΗ
Αν περιμένετε πολυτέλειες, θα χρειαστεί να βάλετε λίγο νερό στο κρασί σας. Τα καταλύματα είναι περιορισμένα και-στην πλειονότητά τους- αρκετά basic. Η πιο high εκδοχή είναι το ξενοδοχείο Apollon Village (Τ/22860-28.739, 60 - 95 ευρώ) στο Κλεισίδι. Λιτά, πεντακάθαρα και με υπέροχη θέα είναι τα ενοικιαζόμενα δωμάτια Ηλιοβασίλεμα (Τ/22860-61280, 45 - 75 ευρώ ). Αναλυτικό κατάλογο θα βρείτε στο www.anafi.gr.
ΦΑΓΗΤΟ
Για φρέσκο ψάρι από το καΐκι θα πάτε στο Λιοτρίβι (Τ/22860-61.209) στη Χώρα. Μετά τη βουτιά στο Ρούκουνα,θα δοκιμάσετε το κατσικάκι στη γάστρα και το ζυμωτό ψωμί της Παπαδιάς (Τ/22860-61.206). Επιστρέφοντας με τα πόδια από το μονοπατάκι που οδηγεί στις νότιες παραλίες, θα κάνετε οπωσδήποτε μια στάση στη Μαργαρίτα (Τ/22860-61.237) στο Κλεισίδι. Στο κεντρικό σοκάκι της Χώρας η ταβέρνα της Αλεξάνδρας (Τ/22860-61.212) αποτελεί σταθερή αξία στο νησί.
ΜΙΚΡΑ ΜΥΣΤΙΚΑ
Χαλαρώστε στις ήσυχες νότιες παραλίες Κατσούνι και Φλαμουρού (που συνδέονται με μονοπάτι από το Κλεισίδι), στα καταγάλανα νερά των Αγίων Αναργύρων κάτω από το εκκλησάκι, όπου θα φτάσετε οδικώς, και στην ατελείωτη αμμουδιά του Ρούκουνα. Ομως, η απόλυτη... λησμονιά του χωροχρόνου θα έρθει τη στιγμή που θα ζήσετε τη δύση και την ανατολή του ήλιου από τον επιβλητικό, σχεδόν απόκοσμο, βράχο του Καλάμου. Μετά το Γιβραλτάρ, είναι ο μεγαλύτερος μονόλιθος στη Μεσόγειο. Μιάμιση ώρα περίπου διαρκεί η πεζοπορία με αφετηρία το εύκολο σχετικά μονοπάτι που ξεκινά από τη Μονή της Ζωοδόχου Πηγής και φτάνει ώς την κορυφή, ενώ περίπου μία ώρα η κατάβαση. Η διανυκτέρευση γίνεται κατά παράδοση στο... ξενοδοχείο «Τα αστέρια», δηλαδή με υπνόσακους, στον περίβολο του παλιού μοναστηριού. Εμπειρία ζωής.
Κείμενο: Αλεξάνδρα Μανδράκου
|
Υπόλοιπες Κυκλάδες 
