Στην Πάρο πηγαίνω κάθε καλοκαίρι απο το 1972 και ως εκ τούτου, δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική. Πρώτα απ’ όλα, όταν λέω Πάρος εννοώ τη Νάουσα. Το υπόλοιπο νησί αποτελείται απο το λιμάνι της Παροικιάς, στο οποίο πατάμε μόνο για να πάρουμε το πλοίο και διάφορα άλλα μέρη, στα οποία δεν πατάμε ποτέ (εκτός κι αν παντρεύεται κανένας φίλος). Οι Πούντες, τα Υστέρνια και οι Χρυσές Ακτές είναι για τους τουρίστες. Εμείς μένουμε Νάουσα. Κι επειδή μένουμε Νάουσα χρόνια τώρα, η υποκειμενικότητά μας έχει πια έναν αέρα αυθεντίας.

Στην Πάρο αρχίζει σήμερα ένα ταξίδι εικαστικό, ιδεών, μουσικής και σύγχρονου προβληματισμού, μια πρόταση αναζήτησης της εικαστικού Αγγέλικας Βαξεβανίδου.

ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ η ελληνική πολιτική στον αστερισµό της αυτοδικίας; Το δελτίο διακοπών από την Πάρο αυτή την εντύπωση δηµιουργεί.

Ποίους είδε και τι συζήτησε μαζί τους ο πρωθυπουργός στο νησί των Κυκλάδων.   
O πρωθυπουργός δείχνει «εμμονή» με την Πάρο τα τελευταία χρόνια.