Κατάγομαι από τη Μύκονο. Στα ακρογιάλια της, στις αχειροποίητες αμμουδιές και στα σοκάκια της πέρασα τα καλοκαίρια της ζωής μου, και μάλιστα των πρώτων δεκαετιών. Τα κύτταρά μου δονούνται από τη μυρωδιά του μελτεμιού, της αρμπαρόριζας και της ακονυζιάς, του φρύγανου, τα μάτια μου είναι γεμάτα από βράχους, φως, φραγκοσυκιές. Πολύ πριν διαβάσω τον Ελύτη, το Αρχιπέλαγος είχε αργάσει το πετσί μου.

Αναδρομική έκθεση  έργων του μεγάλου ζωγράφου Αριστοτέλη Βασιλικιώτη θα μας παρουσιάσει η Κοινωφελής Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Μυκόνου στην Δημοτική Πινακοθήκη έως 16 Σεπτεμβρίου.

Ξαναπήγα στη Μύκονο το 2009 - είχα να πάω από το 1973, το καλοκαίρι, που, όντας φοιτητής, δούλεψα μπάρμαν στο ξενοδοχείο «Άλκηστις» στον Άγιο Στέφανο.

Λίγο να ξύσεις την πειραγμένη στο φότοσοπ της λάιφσταϊλ προπαγάνδας ειδυλλιακή φωτογραφία, θα βρεις ένα άλλο νησί. Οχι αυτό που δοξάζεται διεθνώς από τους τουριστικούς οδηγούς ως η αιγαιοπελαγίτικη Ντίσνεϊλαντ της ανεμελιάς και της διασκέδασης.