|
 Την ώρα που η Αφροδίτη του «Focus» δεν έχει ακόμα κατεβάσει το δάχτυλό της, οι Ελληνες επιχειρηματίες του τουρισμού ξέρουν καλά τι πρέπει να «πουλήσουν», στο εξωτερικό. Κουζίνα ελληνική, τίμια, γνήσια, καθαρή και με ευγένεια. Επαγγελματισμό και αποτελεσματικότητα, δηλαδή. Αν το έκαναν και τα οικονομικά επιτελεία, ίσως να ήταν αλλιώς τα πράγματα τώρα...
Ετοιμο τζατζίκι μαζικής παραγωγής. Προτηγανισμένες πατάτες «φωτοτυπία». Κακής ποιότητας σπορέλαια που κάνουν παρέα στα πιάτα με κρέμες γάλακτος. Μπέικον και αβγά με γαλλικά τυριά αντί για σύγκλινο, μπουγάτσες, μέλι και φέτα ή γραβιέρα, στους μπουφέδες των πρωινών στα ξενοδοχεία. Ακόμα και το «greek mousaka» δεν είναι καθόλου greek, ενώ και η χωριάτικη σαλάτα περιέχει αγνώστου προελεύσεως λευκά τυριά και ελαιόλαδο με το... σταγονόμετρο.
Την εικόνα αυτή περιέγραψαν με μελανά χρώματα πριν από λίγες ημέρες όχι οι τουρίστες, αλλά τα ίδια τα μέλη του Συνδέσμου Τουριστικών Επιχειρήσεων Ελλάδας. Οπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην έρευνα που εκπόνησαν, με τίτλο «Η Γαστρονομία στο μάρκετινγκ του Ελληνικού Τουρισμού», «αν δεν είχαμε εξαιρετικής ποιότητας προϊόντα, θα είχαμε αναγκαστικά υποταχθεί στη μοίρα μας». Το πρόβλημα είναι ότι -ως γνωστόν- το αντίθετο συμβαίνει, αλλά αυτό το ξέρουμε μόνο... εμείς και όχι τα εκατομμύρια των τουριστών που επισκέπτονται κάθε χρόνο τη χώρα μας.
Στην Ελλάδα τα εστιατόρια που προσφέρουν καλή τοπική κουζίνα αποτελούν μειονότητα και δεν είναι πάντοτε εύκολο -ιδίως στις τουριστικές περιοχές- να τα εντοπίσει κανείς. Εξαιρέσεις θα μπορούσαν να θεωρηθούν η Κρήτη, η Θεσσαλονίκη και η Σαντορίνη, όπου υπάρχουν συγκριτικά περισσότερα εστιατόρια καλής τοπικής κουζίνας. Στις πλέον πολυσύχναστες περιοχές κυριαρχούν εδώ και δεκαετίες τα αμιγώς τουριστικά εστιατόρια. Μπερδεμένη κουζίνα, ελληνική νοοτροπία τύπου «φάε, πλήρωσε, φύγε» και διάφορα άλλα. «Οι αλλοδαποί πελάτες των τουριστικών εστιατορίων έρχονται σε επαφή με μια παραμορφωμένη εικόνα της ελληνικής κουζίνας λόγω της κακής και παραποιημένης γεύσης. Αν συνυπολογίσουμε και τις υψηλές χρεώσεις, την έλλειψη αισθητικής, τους κράχτες και την αγενή συμπεριφορά του προσωπικού, τότε δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε γιατί απογοητεύουμε γαστρονομικά (και όχι μόνο) τους ξένους επισκέπτες», λέει ο Νίκος Αγγελόπουλος, πρόεδρος του Δ.Σ. του ΣΕΤΕ.
Πού οφείλεται όμως το έλλειμμα ποιότητας; «Μα φυσικά στη γενικότερη απουσία επαγγελματισμού και εκπαίδευσης του επιχειρηματία και του προσωπικού, στην ελλιπή στελέχωση, την τάση για εύκολες παρασκευές (βλ. τηγάνι), στα χαμηλής ποιότητας και χαμηλού κόστους υλικά, ενώ δεν λείπουν και οι απάτες, όπου τα καταψυγμένα θαλασσινά πωλούνται ως φρέσκα ή το κοτόπουλο ορνιθοτροφείου ως κόκορας ελευθέρας βοσκής. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι συνήθως όσο πιο καλή η τοποθεσία τόσο μεγαλύτερη η απάτη και τόσο πιο κακό το φαγητό».
Ο γενικός διευθυντής του ΣΕΤΕ, Γ. Δρακόπουλος μιλά και έχεις την αίσθηση ότι είναι έτοιμος να τραβήξει τα μαλλιά του με αυτά που αντίκρισε ετοιμάζοντας τη μελέτη. «Δυστυχώς, ακόμη και σε περιοχές με εξαιρετικό πλούτο παραδοσιακών συνταγών και ξεχωριστά τοπικά προϊόντα, ελάχιστοι είναι οι εστιάτορες που νιώθουν πρεσβευτές της τοπικής γαστρονομίας, με αποτέλεσμα Ελληνας και ξένος επισκέπτης να δυσκολεύονται να ανακαλύψουν τις τοπικές γεύσεις».
Παρόμοια είναι, σύμφωνα με τον ΣΕΤΕ, η κατάσταση και στα περισσότερα ξενοδοχεία της χώρας μας. Κατά γενική ομολογία, το επίπεδο της κουζίνας των ξενοδοχείων που προσφέρεται στους τουρίστες είναι απογοητευτικό. Τα περισσότερα ξενοδοχειακά εστιατόρια προσφέρουν μια «άχρωμη» και άτολμη κουζίνα, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς ιδιαίτερο γευστικό στίγμα.
 Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στο πρωινό. Μια αναδρομή στη δεκαετία του 1980 έδειξε ότι οι πελάτες ελληνικών ξενοδοχείων διατύπωναν τότε πολλά παράπονα σχετικά με το φτωχό πρωινό. Ετσι, αποφασίστηκε η θέσπιση κάποιων προδιαγραφών που οδήγησαν στην υιοθέτηση, από τα περισσότερα ξενοδοχεία, ενός πρωινού άκρως τυποποιημένου και με διεθνή προσανατολισμό. Είναι άδικο για την ελληνική γαστρονομία να προσφέρεται πρωινό το οποίο στερείται ελληνικότητας. Αντί για «greek breakfast» οι επισκέπτες της Ελλάδας γεύονται «american breakfast» ή «continental breakfast».
Θα μπορούσαν π.χ. τα ελληνικιά ξενοδοχεία να θεσπίσουν ένα ελληνικό πρωινό με πολλά ελληνικά εδέσματα όπως τραχανάς, τηγανίτες, πρόβειο γιαούρτι στο πήλινο δοχείο, τοπικά τυριά, καλιτσούνια, ψωμί διαφόρων τύπων, τσουρέκι. Η ελληνική κουζίνα έχει εναλλακτικές προτάσεις οι οποίες μπορεί να μην επιβαρύνουν το κόστος. Οι ξενοδόχοι έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν φρουτάλια ή στραπατσάδα αντί για αβγά με μπέικον. Ο βαθμός ελληνικότητας του ξενοδοχειακού πρωινού είναι πρωτίστως θέμα γαστρονομικής κουλτούρας κι όχι κόστους».
Σύμφωνα με τον κ. Δρακόπουλο, η προσφορά καλής τοπικής κουζίνας στους τουρίστες αποτελεί τη ραχοκοκαλιά μιας ελκυστικής γαστρονομικής προσφοράς σε έναν προορισμό. «Η δυνατότητα να γευτεί ένας επισκέπτης τα χαρακτηριστικά τοπικά εδέσματα είναι μεγάλο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, αφού αυξάνεται η απόλαυση και εμπλουτίζεται η εμπειρία του με μια σημαντική πτυχή του τοπικού πολιτισμού. Δημοφιλείς προορισμοί όπου οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να γευτούν καλής ποιότητας φαγητό σε ποικιλία και προσιτές τιμές είναι η Ιταλία με τις trattorie και τις osterie και η Γαλλία με τα bistros και τις brasseries».
Γιατί όμως οι συγκεκριμένοι προορισμοί έχουν διακριθεί για την τοπική τους κουζίνα; Διότι διαθέτουν εστιάτορες που νιώθουν πρεσβευτές της τοπικής γαστρονομικής παράδοσης. Είναι θέμα υπερηφάνειας και πατριωτισμού να προβάλλουν τις δικές τους συνταγές και τα τοπικά παραγόμενα προϊόντα αντί για εδέσματα και ποτά άλλων περιοχών. *
Από τον Δειπνητή
|
Επιχειρήσεις 
