ΕΡΩΤΗΣΗ: Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για αραβική άνοιξη στο ΠΑΣΟΚ; Οι απαντήσεις είναι δύο. Η μία «Ναι». Η άλλη «Οχι». «ΝΑΙ» γιατί εδώ και έξι μήνες όλα έχουν ξεκινήσει από τους απλούς βουλευτές.
Ορισμένοι – πέρσι τον Ιούνιο – δεν δίστασαν να αυτοπυρποληθούν. Δηλαδή να βγουν από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ ή και να παραιτηθούν από την έδρα τους.
Το ίδιο έγινε και στο τέλος Οκτωβρίου. Ηταν με ένα auto da fe της Μιλένας Αποστολάκη που ξεκίνησε το κίνημα κατά του δημοψηφίσματος. Μερικές ημέρες αργότερα, ο Παπανδρέου δεν ήταν πια πρωθυπουργός. Η έξοδος από το αξίωμα ήταν καθαρά αποτέλεσμα της πίεσης των βουλευτών του. Ο Γιώργος έχασε τη Βουλή, όπως κάποιοι ηγέτες της Βόρειας Αφρικής έχασαν το «αραβικό πεζοδρόμιο». Ωστόσο, τρεις εβδομάδες αργότερα, ο Παπανδρέου παραμένει επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και, βεβαίως, πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Αυτό οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στο γεγονός ότι, σε αντίθεση με τους βουλευτές, οι «μεγάλοι», δηλαδή οι υπουργοί τού το επέτρεψαν. Δελφίνοι και παράγοντες μετράνε τα λόγια και, κυρίως, τις κινήσεις τους. Ευθυμίου και Σκανδαλίδης είπαν μια κουβέντα παραπάνω, ουδείς έχει όρεξη να αυτοπυρποληθεί. Οι εξελίξεις προχωρούν με ταχύτητα χιλιοστού. Βενιζέλος, Λοβέρδος, Χρυσοχοΐδης και όποιος άλλος προκύψει κοιτούν πλαγίως ο ένας τον άλλο, χωρίς να χάνουν από τα μάτια τους τον Παπανδρέου. Το αν οι περίφημες «εσωκομματικές διαδικασίες» θα ανοίξουν πριν ή μετά τις εκλογές, αν θα τηρηθεί το καταστατικό και θα πάμε στη βάση ή αν αυτοσχεδιάσουμε με καμία εκλογή από την Κοινοβουλευτική Ομάδα ή κάποιο κομματικό εκλεκτορικό σώμα – όλα είναι υπό συζήτησιν.
ΚΑΠΩΣ έτσι η σκυτάλη περνάει στους βουλευτές. Το χθεσινό κείμενο μετράει έξι υπογραφές: Παναγιώτης Ρήγας, Σοφία Γιαννακά, Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, Νάντια Γιαννακοπούλου, Δημήτρης Καρύδης και Κώστας Καρτάλης. Ο τελευταίος υπήρξε πολιτικός πρόσφυγας της εσωκομματικής σύγκρουσης του 2007 την τελευταία τετραετία. Ο Παπανδρέου, που τον είχε φέρει κοντά του τα πρώτα τρία χρόνια που ήταν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, δεν του συγχώρησε ότι ετάχθη με τον Βενιζέλο. Παρ’ όλα αυτά, το κείμενο δεν φαίνεται βενιζελικό. Οχι μόνο γιατί οι υπογράφοντες έχουν δική τους – κάποιοι μάλιστα παπανδρεϊκή – ιστορία. Αλλά και γιατί το αίτημα – ή μάλλον η αγωνία – να μπει πάλι το νερό στο αυλάκι της πολιτικής δεν φαίνεται να εξυπηρετεί συγκεκριμένο σχέδιο. Οπως και ο Καρτάλης το 2007, έτσι και οι βουλευτές που έζησαν το δεκαήμερο από το δημοψήφισμα ώς την κυβέρνηση Παπαδήμου έχουν εξέλθει σοφότεροι από τη διαδικασία. Με άλλα λόγια, αντιλαμβάνονται ότι μπορεί να χρησιμοποιηθούν.
ΤΟ κείμενο των έξι ζητά πολιτική συζήτηση αντί για νυφοπάζαρα και συνοικέσια κορυφής. Πιο ενδιαφέρον είναι ότι, σύμφωνα με πληροφορίες, οι έξι θα μπορούσαν να είναι πολύ περισσότερο
Του Δημήτρη Μητρόπουλου
Ο Βουλευτής Κυκλάδων Παναγιώτης Ρήγας ερωτηθείς για την επιστολή των έξι στον Flash 96 και στην εκπομπή του Σπύρου Χαριτάτου δήλωσε τα εξής:"Δε θεωρώ ότι αυτή η επιστολή όπως γράφτηκε από ορισμένους έχει ως αποκλειστικό στόχο να πούμε φύγε Παπανδρέου. Λέμε όμως κάτι πολύ συγκεκριμένο, λέμε Παπανδρέου που είσαι αυτή τη στιγμή ο πρόεδρος του κινήματος και θα πρέπει κατά κύριο λόγο να εγγυηθείς τη συνέχεια αυτού του χώρου, έχεις υποχρέωση τουλάχιστον να μας ακούσεις όλους και πιστεύω ότι θα ακούσει και τους βουλευτές ο Παπανδρέου, αλλά κυρίως να ανοίξεις με καταστατικό και θεσμικό τρόπο το διάλογο. Γιατί το ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να πορευτεί με τα σημερινά του χαρακτηριστικά ούτε μία μέρα παραπέρα."
|
Απόψεις 
ΕΡΩΤΗΣΗ: Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για αραβική άνοιξη στο ΠΑΣΟΚ; Οι απαντήσεις είναι δύο. Η μία «Ναι». Η άλλη «Οχι». «ΝΑΙ» γιατί εδώ και έξι μήνες όλα έχουν ξεκινήσει από τους απλούς βουλευτές.
