|
O μόνος μας πλούτος, λέει ο Pessoa, είναι να βλέπουμε.
Αν οι φιλόσοφοι αγωνιούν διαρκώς για το ψευδές ή αληθές του αισθητού σύμπαντος, οι ποιητές μας έπεισαν ότι όλα όσα βλέπουμε μπορεί να έγιναν, αλλά ούτε έγιναν ούτε είναι όπως τα βλέπουμε. Αφελές και αλυσιτελές να «ονομάζουμε τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη, αυτό βροχή, αυτό δάκρυα…»
Η εποχή μας, όμως, τρέφεται με εικόνες. Δημιουργεί, επιβάλλει και καταναλώνει εικόνες. Ένας κατακλυσμός από περιοριστικές εκδοχές της πραγματικότητας, τόσο φωτογενείς και αληθοφανείς, ώστε να μην αμφιβάλλουμε γι’αυτό που αντικρίζουν τα μάτια μας. «Εγώ ίσον Είναι » μυρηκάζει καθημερινά η τηλεόραση, με ακαταμάχητο σύμμαχο πλέον την ψηφιακή πλαστικότητα της. Συνένοχοι εμείς, προσποιούμαστε και αποκαλούμε «γεγονότα» τις φαντασιώσεις μας, τα καταυγάσματα της οθόνης.
Σαν τους αλυσοδεμένους φυλακισμένους στην περίφημη αλληγορία του σπηλαίου από την Πολιτεία του Πλάτωνα.
Ευτυχώς, όμως , υπάρχει η μάγισσα τέχνη που μπορεί να επανα-νοηματοδοτεί τον κόσμο, να δημιουργεί νέες επικράτειες, ορατές και αόρατες, να περιγελά όσα νομίζει ότι ξέρει το μάτι. Αυτό επιτυγχάνει με την καινούργια του δουλειά ο Χρήστος Αντωναρόπουλος. Προτείνει μια νέα γεωγραφία τόπων, ανθρώπων, σχέσεων, αντικειμένων. Όχι με συνήθη τρόπο, χρώματα και σχήματα. Όχι μόνο με χρώματα και σχήματα. Με μια εντυπωσιακή και πρωτότυπη τεχνική ρίχνει πέπλο μυστηρίου ή μάλλον αποκαλύπτει τις σκιές που υπάρχουν ακόμη και σε εικόνες με σταθμισμένη αξία στο πέρασμα του χρόνου. Τοποθετεί το βλέμμα μας μέσα και πίσω από το κάδρο, μας προτρέπει να δούμε αλλιώς. Ο Αντωναρόπουλος γίνεται εικονοκλάστης των ειδώλων της λαϊκής κουλτούρας. Σαν να δανείζεται από το παρελθόν της τηλεόρασης τη σάρωση και τη μετασκευάζει σε γρίλιες για να κρυφοκοιτάξουμε όσα δεν είδαν τα μάτια μας . Κάθε εγχάραξη, κάθε τομή και μια ουλή στο σώμα των βεβαιοτήτων μας. Ένας άλλος κόσμος πιο γοητευτικός, με θροΐσματα όχι ήχους, ψιθύρους χωρίς κραυγές, με ανείπωτες διαμαρτυρίες όχι δηλώσεις, με εκκωφαντικές σιωπές, σκέψεις και επιθυμίες που τις ανακουφίζει η μέσα και έξω νύχτα. Η πραγματικότητα σαν νουαρ σειρά κόμικς, σαν να βγήκε από τις σελίδες ενός Χάμετ, ενός Ελροϋ ή του Καπότε. Το βλέμμα μαγνητίζεται από το χρώμα που λάμπει αλλά γρήγορα συνηθίζει να βλέπει στο σκοτάδι και εκεί ανακαλύπτει ένα νέο κόσμο. Υπαινικτικό, συμβολικό, παραισθητικό. Νομίζεις ότι σε λίγο θα ακούσεις –αν δεν ακούς- κάπου στο βάθος τους λυγμούς μιας τζάζ μελωδίας. Ακόμη και η γλώσσα παραπλανάται. Ημι-φως, ειμί-φως, ή μη φως.
Ο Yeats είχε ομολογήσει ότι «είμαστε όλοι αναγκασμένοι να αντιγράφουμε αντίγραφα». Ίσως , να ισχύει και για τη θέαση όσων μας περιβάλλουν . Ίσως, το φως, σαν αυτό που εκπέμπουν τα κάδρα του Αντωναρόπουλου (εκθετει στη Μύκονο) να αντι-γράφει την πραγματικότητα, να μετατρέπει τις Καρυάτιδες σε τοπ μοντελ της σύγχρονης -με το αζημίωτο- εικονολατρίας, το νεκρό Τσε Γκεβάρα σε αποκαθηλωμένο Εσταυρωμένο μιας ηττημένης επανάστασης και το Μυστικό Δείπνο σε Παρέα των 12 από την οποία απουσιάζει ο Ιούδας. Γιατί ο Ιούδας είναι απέναντι. Είναι το βλέμμα που μας προδίδει…
ΜΑΡΙΑ ΧΟΥΚΛΗ
δημοσιογράφος
|
Απόψεις 
