|
 Η «βαριά βιομηχανία» της Ελληνικής οικονομίας,πιστεύω ότι είναι το φυσικό περιβάλλον και οι κλιματολογικές συνθήκες, Ο πολιτισμός και το ιστορικό παρελθόν της χώρας, τα ποιοτικά και οικολογικά αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα και η ναυτιλία εν γένει.
Πίστη μου είναι ότι οι κυβερνήσεις, τα πολιτικά κόμματα. οι πολίτες, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν την πραγματικότητα αυτή, που παρέχει, εκτός από αναμφισβήτητα οφέλη και σε άλλες κοινωνικές παραμέτρους, μεγάλη οικονομική αξία στο κράτος και τους πολίτες και σημαντική αύξηση των θέσεων εργασίας, που έχει ανάγκη ο τόπος μας και ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι. Στους τομείς αυτούς της ανθρώπινης δραστηριότητος στην χώρα μας, πιστεύω ότι πρέπει να εντάξουν την δράση και φιλοσοφία τους, οι πολιτικοί, κοινωνικοί και επιχειρησιακοί παράγοντες. Μεγάλος εχθρός τα μικρά και μεγάλα συμφέροντα και ο πολιτικός μονόπλευρος σχεδιασμός ιδιαίτερα του δικομματισμού και της Ε.Ε., που θεωρούν ότι η επιχειρηματική δραστηριότητα και η ιδιοκτησιακή χρήση πρέπει να απολαμβάνουν «ελευθερίας» να δρουν ανεξέλεγκτα και ασύδοτα, να μη τηρούν εν ονόματι της κερδοφορίας και των επενδύσεων τους νόμους, έστω και αν αποδεδειγμένα αυτό αποβαίνει σε τελευταία ανάλυση εις βάρος των ίδιων, της οικονομίας και του κοινωνικού συνόλου.Το απέδειξε άλλως τε και η διατρέχουσα τις χώρες της Ε.Ε. οικονομική κρίση, που έφερε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας πλήθος χωρών και οδήγησε εκατομμύρια Ευρωπαίων πολιτών στο περιθώριο της ανεργίας και της φτώχιας και ασφαλέστατα προεξοφλεί την απαρχή της κατάρρευση του υπαρκτού καπιταλισμού.
Το περιβάλλον και άλλες αφηρημένες λέξεις όπως ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη και λοιπά, αποτελεί έννοια με τεράστια ρευστότητα και σχετικότητα. Στην ουσία της λέξης ως περιβάλλον υπονοείται ότι ακριβώς περιβάλλει κάτι. Το κύτταρο,το άτομο,την κοινωνία,τον πλανήτη,το σύμπαν. Άρα για ευκολία της συζήτησης του θέματος, πρέπει να προσδιορίσουμε για τι ακριβώς μιλάμε. Μιλάμε για την δια μέσου εκατομμυρίων χρόνων διαμόρφωση του γήινου τόπου στερεού,υδάτινου και αέριου, για την φυτική και ζωική ύπαρξη, που εξελίχθηκε μέσω της αέναης ροής και κίνησης των πάντων, των αντιθέσεων και του «φυσικού πολέμου, του πατέρα πάντων»,που οδηγεί στην αρμονία, όπως έλεγε ο Ηράκλειτος, την προσαρμογή των ειδών ζωής και την αλληλεπίδραση των γήινων με τους εξωγήινους παράγοντες και γιατί όλα αυτά επηρεάζονται και διαταράσσεται ο ρυθμός της παραπέρα φυσικής εξέλιξης τους, το φυσικό τους κάλλος και η αξία τους, εξ αιτίας ανθρώπινων δραστηριοτήτων και ανθρώπινης απληστίας. Πιο συγκεκριμένα μιλάμε για το περιβάλλον της χώρας μας και αιτιολογούμε γιατί αυτό αποτελεί ένα μεγάλο θησαυρό. Παραλίες, ποτάμια, λίμνες, βουνά, δάση,αρχαιότητες. Ιδιαίτερα θέλω να αναφερθώ στο νησιώτικο και μάλιστα στο Κυκλαδίτικο περιβάλλον, επειδή το γνωρίζω καλλίτερα και γιατί αποτελεί μοναδικότητα στον πλανήτη μας και πόλο έλξης χιλιάδων επισκεπτών κάθε χρόνο απ’όλο τον κόσμο.
 Τι προσφέρει στην ζωή το Κυκλαδίτικο περιβάλλον; Προσφέρει λαμπερή πεντακάθαρη και ασφαλή για τους κολυμβητές θάλασσα. Εκρηκτικό ξεδίπλωμα χρωμάτων και διαύγεια, εκπληκτικές, «παρθένες» και πανέμορφες παραλίες, λιτή, γαλήνια και αρμονική ενδοχώρα, απίστευτη οικιστική προσαρμοστικότητα και ιδιαιτερότητα στην εναλλαγή του λευκού με το μπλε. Πλούσιες φυσικές μυρωδιές από αυτοφυή φυτά όπως το θυμάρι και η μέντα. Ανθρώπους καλοσυνάτους, αυλακωμένους στο πρόσωπο από τον ήλιο και την αλμύρα, φιλόξενους και ανοιχτούς στους επισκέπτες, τοπικά αλιευτικά κτηνοτροφικά και γεωργικά προϊόντα ασυναγώνιστης ποιότητας, πάρα πολύ σημαντικούς για την ανθρωπότητα αρχαιολογικούς τόπους, πλούσια διασκέδαση, παραδοσιακά έθιμα, παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια, ενώ από ψηλά παρακολουθεί τα πάντα ένας εκρηκτικός «θεός» ο βασιλιάς ήλιος, συνδημιουργός με την μητέρα γη και συντηρητής του ζωικού και φυτικού κόσμου. Όλα αυτά αποτελούν πραγματικό θησαυρό, που ναι μεν ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα, αλλά παράλληλα δίνει την δυνατότητα στους κατοίκους των περιορισμένων και πολλές φορές απομονωμένων αυτών τόπων, να εξασφαλίσουν εργασία και πόρους, για την συντήρησή τους, να μην αναγκαστούν να
ξενιτευτούν και να παραμείνουν στα νησιά τους. Οι θησαυροί προσελκύουν πολλούς ανθρώπους από όλο τον κόσμο, που δικαιολογημένα και δικαιωματικά θέλουν να τους γνωρίσουν, να τους απολαύσουν και να τους ζήσουν.Έτσι ο πληθυσμός των Κυκλαδονήσων υπερδεκαπλασιάζεται κατά τους θερινούς μήνες με αυξητικές τάσεις, χρόνο με τον χρόνο και δημιουργούνται απαιτήσεις για επί πλέον υποδομές, όπως καταλύματα, τόπους εστίασης, τόπους ψυχαγωγίας, λιμάνια, δρόμους, μονοπάτια, ενέργεια, αποχετεύσεις, βιβλιοθήκες, μουσεία. χώρους άθλησης κλπ.
Παράλληλα όμως κινούν την προσοχή και διαφόρων κερδοσκόπων επενδυτών,«επωνύμων» και πλουσίων, που σπεύδουν να κερδοσκοπήσουν ή να κατασκευάσουν πολυτελή καταλύματα, μαγαζιά, πισίνες και λοιπές ματαιόδοξες εγκαταστάσεις για δική τους χρήση. Όλα αυτά όμως σημαίνουν βαθμιαία μετατροπή των φυσικών θησαυρών, σε αστική περιοχή και βαθμιαία εξάλειψη των φυσικά διαμορφωμένων τόπων, σε οικισμούς δομημένους με αστικά χαρακτηριστικά, που δεν ταιριάζουν με το τοπικό χρώμα και διαταράσσουν την φυσική αρμονία και ηρεμία.
Και δεν φτάνουν μόνο αυτά. Στην πρεμούρα τους για τυφλή κερδοσκοπία ή για νεοπλουτίστικη ματαιοδοξία, καταλαμβάνουν χώρους κοινής χρήσης, όπως αιγιαλό και παραλία, διαταράσσουν την λιτή και αρμονική οικιστική δόμηση, καταλαμβάνουν, καταστρέφουν ή καίνε δασικές εκτάσεις, κλείνουν δρόμους και αποκλείουν την πρόσβαση προς τις παραλίες, αψηφώντας ακόμα και τους λίγους και συνήθως ανεπαρκείς νόμους. Το κράτος στην κατάσταση αυτή κυριολεκτικά κλείνει τα μάτια και συνήθως σφυρίζει αδιάφορα, βλέπε υπόθεση Καραβέλα της Siemens στην Πάρο, ενώ υποκριτικά όλα σχεδόν τα πολιτικά πρόσωπα καταδικάζουν αυτές τις πράξεις και μόλις περάσουν λίγες μέρες το ξεχνούν και όχι συμπτωματικά ή τυχαία αλλά σκόπιμα.
Και όχι μόνο αυτά, αλλά πολλές φορές το ίδιο το κράτος, συμβάλλει με τους νόμους και τα διατάγματα,στην «νόμιμη» καταστροφή των θησαυρών, όπως δίνοντας, ουσιαστικά ανεξέλεγκτα και επιδοτήσεις συνήθως στα λεγόμενα «γνωστά παιδιά» ή επιτρέποντας την χρήση της παραλίας για κερδοσκοπικούς λόγους, σε ιδιώτες ή εταιρείες, ενώ παράλληλα απαγορεύει τελείως αυθαίρετα και αντιδημοκρατικά την περιορισμένη και ελεγχόμενη ελεύθερη κατασκήνωση, που αποτελεί πανάρχαιο ανθρώπινο δικαίωμα, παραβιάζοντας και το άγραφο εθιμικό δίκαιο. Παραδείγματα δυστυχώς άφθονα, όπως η πρόσφατη κυβερνητική απόφαση από το απελθόν από την κυβέρνηση κόμμα της Ν.Δ. ,για χρήση των παραλιών από ιδιώτες, για τοποθέτηση αντιαισθητικών και προσβλητικών για το Κυκλαδίτικο και όχι μόνο, περιβάλλον, ομπρελών και ξαπλώστρων έναντι αμοιβής. Η αντίθεση των πολιτών σε τέτοιες κυβερνητικές επιλογές είναι συντριπτικά μεγάλη, όπως αποδεικνύεται και από δημοσκοπήσεις που έγιναν στο διαδίκτυο. βλέπε www.schinousa.gr όπου το 92% των ερωτηθέντων απάντησαν αρνητικά για την κυβερνητική αυτή απόφαση.
 Άρα λοιπόν σε κανένα δεν συμφέρει η καταστροφή των φυσικών και ιστορικών θησαυρών, ακόμα και μπροστά στο πρόσκαιρο κέρδος και στο ατομικό μικροσυμφέρον. Παρ’όλα αυτά όμως οι κάτοικοι δικαιούνται να ζήσουν και να μην εξαναγκάζονται να ξενιτευτούν, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα προς το ζην αναγκαία. Χρειάζονται λοιπόν οι υποδομές, τόσες και με τέτοιο τρόπο κατασκευασμένες, ώστε να πληγώνουν, γιατί κάθε κατασκευή πληγώνει, με τον λιγότερο οδυνηρό τρόπο τους θησαυρούς. Και αυτό πραγματικά μπορεί να επιτευχθεί. Να συνειδητοποιήσουν όμως πρώτα οι πολίτες, ότι θα πρέπει να τηρούν ορισμένες, βάσει αρχών, περιβαλλοντικές συμπεριφορές, έστω και αν κατά την «καλόπιστη γνώμη» τους,μπορεί να θίγει το προσωπικό τους συμφέρον, κι αυτό επειδή σε τελευταία ανάλυση είναι το πραγματικό και όχι το πρόσκαιρο συμφέρον τους. Ο απόλυτος σεβασμός στην κοινή χρήση, η ακεραιότητα και η με πλήρη αφοσίωση «μητρική» φροντίδα των παραλιών και των δέντρων τους, πρέπει να γίνει σημαία όλων των πολιτών, όχι στις όποιες κατασκευές και στην μόνιμη τοποθέτηση ομπρελών και ξαπλώστρων στις παραλίες, όχι στην ρύπανση με οποιονδήποτε τρόπο και την καταστροφή των τόπων και της ποιότητας της ζωής ανθρώπων, ζώων και φυτών, όχι στην ρύπανση των υπογείων υδάτων, όχι στους αδέσποτους σκουπιδότοπους, όχι στην αδέσποτη βοσκή ζώων, όχι στην αλλοίωση των οικισμών και των ιδιαιτεροτήτων της εδαφικής μορφολογίας. Οι πολίτες οφείλουν εκτός από την δική τους συμπεριφορά, να ασκούν πιέσεις και προς τις κρατικές υπηρεσίες, τα πολιτικά κόμματα και την τοπική αυτοδιοίκηση, για εφαρμογή των νόμων με ηθικό περιεχόμενο και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Το μεγαλύτερο όμως μερίδιο ευθύνης έχει η πολιτεία, που αδιαφορεί πλήρως, για να μην πούμε ότι η εξάρτησή της, από ολιγαρχικά συμφέροντα, την οδηγεί στην ενθάρρυνση και στην πριμοδότηση με το λαθεμένο,στην πραγματικότητα όμως σκόπιμο και ευνοιοκρατικό σκεπτικό, της δήθεν «αειφόρου ανάπτυξης» και της ανταγωνιστικότητας, σε δήθεν «καινοτόμες» δράσεις και επιχειρησιακά σχέδια, με γνώμονα μόνο και αποκλειστικά το κέρδος της ολιγαρχίας και των
συνοδών της, που όμως καταλήγουν όχι στην αειφορία, αλλά στα αθέμιτα κέρδη επιτηδείων και στην τρώση της μητέρας γης και των θησαυρών της. Παραδείγματα και εδώ πολλά. Παίρνουν επιδοτήσεις από διάφορα Κοινοτικά προγράμματα, πάντα οι γνωστοί, «τα δικά μας παιδιά» και που συνήθως δεν έχουν σχέση με τον τόπο και στην σκέψη τους είναι μόνο το προσωπικό τους όφελος, ενώ οι κάτοικοι που πραγματικά ενδιαφέρονται για τον τόπο που ζουν, σπανίως έως ποτέ δεν εντάσσονται στα προγράμματα αυτά, επειδή οι διαδικασίες ένταξης είναι εξαιρετικά δύσκολες και ακατανόητες για τον απλό κόσμο, οι προθεσμίες είναι στην πραγματικότητα απαγορευτικές και αιφνιδιαστικές και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο, δεν πριμοδοτούνται, ως όφειλε, οι μόνιμοι κάτοικοι, δεν παρέχεται η απαιτούμενη στήριξη και η ενημέρωση είναι ανεπαρκής. Έτσι βλέπουμε κατασκευή λαογραφικών μουσείων, χωρίς ποτέ να λειτουργήσουν. Κατασκευή θεάτρων και άλλων «καινοτόμων» δράσεων, χωρίς την παραμικρή εκδήλωση. Την κατασκευή ανανεώσιμων πηγών ενέργειας ή ιχθυοτροφείων, με όποιο τρόπο θέλουν και με όποιο κόστος για το περιβάλλον.Όλα αυτά γίνονται χωρίς την σύμφωνη γνώμη της τοπικής κοινωνίας και χωρίς να ενημερώνεται η τοπική αυτοδιοίκηση, ώστε να γνωρίζει ποια έργα γίνονται με επιδότηση, για να μπορεί έστω να τους υποχρεώνει να τα λειτουργούν και να μπορεί να παρεμβαίνει ώστε να αποτρέπει κατασκευές που τραυματίζουν το περιβάλλον και καταστρέφουν τους θησαυρούς του.
Αλλά και η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι άμοιρη ευθυνών για τις καταστροφές. Πολλές φορές αν και πολύ καλά γνωρίζουν τα δημοτικά και Κοινοτικά Συμβούλια τις παρανομίες υποκύπτουν στα συμφέροντα και δεν τολμούν να συγκρουσθούν. Οι θησαυροί μαζί με τα αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα εφ’όσον προέρχονται πραγματικά από τους τόπους αυτούς και παράγονται με επιστημονικά σωστούς τρόπους καλλιέργειας και διατροφής των ζώων, μπορούν να δώσουν δουλειά, σε όλους τους μόνιμους και όχι μόνο κατοίκους χειμώνα καλοκαίρι. Οι νόμοι της ανταγωνιστικότητας και βέβαια ισχύουν και εδώ και μπορεί να ακούγεται λογικό το επιχείρημα «αφού μπορώ να προμηθευτώ το προϊόν από την αγορά σε τιμή κατώτερη απ’ότι μου στοιχίζει η παραγωγή του γιατί να μην το κάνω». Το επιχείρημα αυτό αντικρούεται εάν το παραγόμενο προϊόν, υπερέχει φανερά και εγγυημένα ως προς την ποιότητα και την επίδρασή του στην υγεία. Άλλο το χόρτο και άλλο το κουτόχορτο.
Το κράτος οφείλει με την τεχνογνωσία που διαθέτουν οι υπάλληλοι και τα στελέχη του να διευκολύνει το σπουδαίο αυτό έργο και να βοηθήσει τους αγρότες, κτηνοτρόφους, ψαράδες και τους ασχολούμενους με τον τουρισμό, να υποδείξει τους τρόπους,μεθόδους και τεχνολογία που θα μπορούν να επιτύχουν το άριστο αποτέλεσμα,χωρίς επιβάρυνση του περιβάλλοντος με χρήση τοξικών λιπασμάτων να κάνουν σωστά και αποδοτικά τις εργασίες αυτές και να μη βασίζονται μόνο στον παραδοσιακό τρόπο, να δώσει και επιδοτήσεις ελεγχόμενες όμως ως προς την σωστή τοποθέτησή τους, αν δηλαδή πραγματοποιούν τον σκοπό για τον οποίο διατέθηκαν και κατά πόσο δεν βλάπτουν το περιβάλλον και τους θησαυρούς του και να παίζει το ρόλο του μαέστρου όσον αφορά τους παραγωγικούς προσανατολισμούς κάθε τόπου.
Από την άλλη μεριά υπάρχουν πολλοί, που κατέχουν τεράστιες εκτάσεις ανεκμετάλλευτες. Αυτό αποτελεί έλλειμμα για την αποδοτικότητα των χώρων αυτών, για την γεωργία και την κτηνοτροφία και απώλεια πόρων για το κοινωνικό σύνολο και το κράτος, ιδιαίτερα στην εποχή μας, που η ανεργία έγινε πραγματικός εφιάλτης για πολλούς και ιδίως νέους ανθρώπους. Η πολιτεία οφείλει να βρει τρόπους ώστε οι χώροι αυτοί να ελευθερωθούν και να δοθούν στην παραγωγή. Ένας τρόπος είναι η φορολόγηση μεγάλης ακίνητης και ανεκμετάλλευτης, εκμεταλλεύσιμης όμως περιουσίας, με βάση την καθιέρωση αντικειμενικού ενοικίου. Λογικό είναι ότι οι αγρότες που καλλιεργούν την γη τους, θα πρέπει να φορολογούνται μόνο για τα κέρδη από την παραγωγή τους και όχι για την καλλιεργούμενη γη τους.
Ισίδωρος Νερούτσος
|
Απόψεις 
