Η δηµοσιοποίηση των οικονοµικών στοιχείων του β τριµήνου έσπειρε ταραχή στο µέσον της κυβερνητικής ανάπαυλας του Αυγούστου.

Eνας φίλος συνηθίζει να λέει, ανήµερα τον Δεκαπενταύγουστο, γύρω στις 4 µε 5 το απόγευµα: «Αυτό ήταν, τέλειωσε, πάει και ο Δεκαπενταύγουστος». Το λέει µε τροµερή ανακούφιση, για κάτι που ενώ αναµενόταν ως ξεχωριστό και σπουδαίο δεν προέκυψε τελικά, ωστόσο εµείς εξακολουθούµε να υπάρχουµε, να ζούµε, χωρίς την αίσθηση πως κάτι χάσαµε.

Σε ένα κουτί παπουτσιών είχα βρει πριν από χρόνια έναν μικρό θησαυρό. Ηταν η αλληλογραφία από τα χρόνια του ’50 και του ’60 μιας οικογένειας Αγγλων, ονόματι Hornblow. Είχα αγοράσει, τότε, πριν από 25 χρόνια, την κάθε κάρτα για 2 πένες! Ηταν όλες καρτ-ποστάλ από θέρετρα της Μεγάλης Βρετανίας, που αντάλλασσαν τα μέλη της εκτενούς οικογενείας Hornblow μεταξύ τους. Ηταν τόσες πολλές οι κάρτες και τόσα πολλά τα μέλη της οικογένειας, που σταδιακά έφτιαξα ένα υποτυπώδες «δέντρο».

Δεν μπορώ να αρνηθώ την παρορμητική μου στάση απέναντι στο άγνωστο και την συνεχή τάση που με διακρίνει για αυτοσχεδιασμούς και περιπέτειες ιδιαίτερα σε περιόδους διακοπών. Τα πολλά παθήματα δεν γίνονται πάντα μαθήματα αλλά στο κάτω-κάτω της γραφής η δυνατότητα εξερεύνησης κάποιας σπάνιας ομορφιάς δεν έρχεται δα και κάθε μέρα. Θα σας διηγηθώ λοιπόν κάποια-πιστέψτε με εντελώς αληθινή-οικογενειακή μας περιπέτεια στη μαγική Αντίπαρο.

Βρίσκομαι πάνω σε ένα μικρό σκάφος κάπου ανάμεσα Σύρο, Τήνο και Μύκονο. Δεν ανήκω συνειδητά στην κατηγορία των ελλήνων «σκαφάτων» και αυτό σημαίνει ότι το σκάφος δεν είναι δικό μου και ανήκει σε αγαπημένο φίλο.

Θα μου επιτρέψετε να αρχίσω τα λίγα που έχω να πω ευχαριστώντας, μαζί με τον Ρούσσο Κυπριωτάκη και τον Γιώργο Γραμματικάκη, το Διοικητικό Συμβούλιο του Μουσείου Καζαντζάκη και τη Βαρβάρα Τσάκα, όλους όσοι μόχθησαν για να πραγματωθεί η σημερινή εκδήλωση.

Οι νέοι κατασκευαστές της ιστορίας μας κερδίζουν δίχως ενοχές κι είναι προφήτες, μάλιστα, μιας στρατηγικής με βάση την οποία το νησί θα γίνει κέντρο εμπορικό, τα κύματα του ωκεανού θα σκάσουν ένα χαμόγελο-γκριμάτσα σαν γκαρσόνια, σαν ταξιτζήδες, τούτες οι νέες οι παραθαλάσσιες φυτείες σκλαβιά με δίχως αλυσίδες και δίχως αίμα να χυθεί  μονάχα φράχτες και ταμπέλες για χαλκάδες, νέες υποβαθμίσεις.

O μόνος μας πλούτος, λέει ο Pessoa, είναι να βλέπουμε.
Αν οι φιλόσοφοι αγωνιούν διαρκώς για το ψευδές ή αληθές του αισθητού σύμπαντος, οι ποιητές μας έπεισαν ότι όλα όσα βλέπουμε μπορεί να έγιναν, αλλά ούτε έγιναν ούτε είναι όπως τα βλέπουμε. Αφελές και αλυσιτελές να «ονομάζουμε τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη, αυτό βροχή, αυτό δάκρυα…»