|
Η καθημερινή ζωή στην Αθήνα, με τα γνωστά σε όλους προβλήματα, από το κυκλοφοριακό, που κάνει δύσκολη κάθε δραστηριότητα μέχρι τη ρύπανση της ατμόσφαιρας, τους οδήγησε στην αναζήτηση κάποιας «διαφυγής» τόσο για ξεκούραση και «γέμισμα μπαταριών» όσο και ως «εναλλακτική απασχόληση διαφορετική από την καθιστική ζωή της πόλης και σε μια επαγγελματική δραστηριότητα γεμάτη -για χρόνια- από συχνά και μακρινά επαγγελματικά ταξίδια που ανατρέπουν τις ισορροπίες και τους ρυθμούς».
 Η καθημερινή ζωή στην Αθήνα, με τα γνωστά σε όλους προβλήματα, από το κυκλοφοριακό, που κάνει δύσκολη κάθε δραστηριότητα μέχρι τη ρύπανση της ατμόσφαιρας, τους οδήγησε στην αναζήτηση κάποιας «διαφυγής» τόσο για ξεκούραση και «γέμισμα μπαταριών» όσο και ως «εναλλακτική απασχόληση διαφορετική από την καθιστική ζωή της πόλης και σε μια επαγγελματική δραστηριότητα γεμάτη -για χρόνια- από συχνά και μακρινά επαγγελματικά ταξίδια που ανατρέπουν τις ισορροπίες και τους ρυθμούς».
Έτσι, τους κέρδισε η Άνδρος όπου επιδόθηκαν στις βιοκαλλιέργειες εσπεριδοειδών. Πρόκειται για τους Αναστάσιο και Αθηνά Αντωνοπούλου. Τα τελευταία χρόνια ο Αναστάσιος είναι πρόεδρος του Αραβο-ελληνικού Επιμελητηρίου και παλαιότερα αντιπρόεδρος στο γραφείο Δοξιάδη. Η Αθηνά έχει σπουδάσει κοινωνιολογία αλλά εργάστηκε για χρόνια σε τμήμα αγορών μεγάλου καταστήματος λιανικού εμπορίου. Η ζωγραφική σήμερα είναι μία από τις καλές της παρέες. Έχουν δύο παιδιά που ζουν και εργάζονται στο Λονδίνο.
Λιβάδια - Μέσα Χωριό, Δήμος Άνδρου. «Δύο ώρες με το πλοίο από τη Ραφήνα, με κρυστάλλινα νερά και περιοχές που θυμίζουν μάλλον Πήλιο, αλλά και τυπικά κυκλαδικά αιγαιοπελαγίτικα τοπία. Με τη Χώρα της με τα νεοκλασικά και τα μουσεία της μας φάνηκε ο κατάλληλος τόπος», θα πουν με ένα στόμα.
«Όταν στα 1990 αγοράσαμε το περιβόλι, προσπαθήσαμε να διαθέσουμε την παραγωγή -κυρίως των λεμονιών- μέσω των τοπικών εμπόρων. Οι τιμές όμως που επιτυγχάναμε ήταν πολύ χαμηλές και ουσιαστικά κάλυπταν τα έξοδα συλλογής της παραγωγής και άφηναν ένα υποτυπώδες ποσό για μικροέξοδα. Χώρια που για να διαθέσεις την παραγωγή, οι συνεννοήσεις ήταν πάντοτε ατέρμονες, με αναβολές και ακυρώσεις.
Σταδιακά όμως, και αυτή η δυνατότητα έπαψε να υπάρχει και περάσαμε αρκετά χρόνια όπου χαρίζαμε σε φίλους και συγγενείς ό,τι προλαβαίναμε να συλλέξουμε και να μεταφέρουμε στην Αθήνα. Το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής έπεφτε στο έδαφος και αναγκαζόμασταν να το πετάμε σε χωματερές για να μη χαλάσουν και οι καλλιεργητικές ιδιότητες του εδάφους. Φανταστείτε κάθε χρόνο να πέφτουν στο χώμα 3-4 τόνοι ζουμερά λεμόνια και πορτοκάλια...
Κάποια στιγμή, περί το 2000, παρατηρήσαμε ότι τα δέντρα αδυνάτιζαν, προφανώς από έλλειψη φροντίδας. Γνωρίζοντας ότι από το 1990 στο περιβόλι δεν είχε μπει κανένα φυτοφάρμακο ή χημικό λίπασμα, επισκεφτήκαμε ένα γεωργικό συνεταιρισμό στην Αττική ζητώντας συμβουλές για τη χρήση βιολογικών λιπασμάτων, μια και συνειδητά είχαμε αποκλείσει τη χρήση οποιασδήποτε χημικής ή τοξικής ουσίας. Ο γεωπόνος του συνεταιρισμού, αφού του περιγράψαμε το μέγεθος και το είδος των δέντρων, μάς συμβούλεψε, βλέποντας ότι σκοπεύαμε -και μάλιστα «ανεπίσημα»- να χρησιμοποιούμε βιολογικά λιπάσματα, να προχωρήσουμε σε κανονική πιστοποίηση του περιβολιού.
 Η πρόταση μάς φάνηκε πολύ συζητήσιμη μια και παράλληλα είχαμε παρατηρήσει ότι τα βιολογικά προϊόντα έχουν αρχίσει να έχουν ολοένα και μεγαλύτερη ζήτηση αλλά και καλύτερες τιμές. Είδαμε επίσης κάποια άλλη αντιμετώπιση, πιο «σωστή» θα λέγαμε γενικότερα προς τον καταναλωτή, αλλά και στον τρόπο διάθεσης των βιολογικών προϊόντων και εκτιμήσαμε ότι αν πιστοποιούσαμε βιολογικά τα προϊόντα μας, ίσως θα ήταν και για μας η διάθεσή τους πιο εύκολη και πιο ευχάριστη - αν μη τι άλλο και πιο αποδοτική.
Εξάλλου είχαμε παρατηρήσει την ύπαρξη σημαντικών πληθυσμών από γαιοσκώληκες, αλλά και από άλλα ευεργετικά για τις καλλιέργειες ζώα, όπως από σκαντζόχοιρους και κουκουβάγιες που έβρισκαν καταφύγιο στις εκτεταμένες ξερολιθιές του κτήματος ή στα πανύψηλα κυπαρίσσια. Ένα οικολογικό περιβάλλον».
Το περιβόλι τους έχει έκταση περίπου 14 στρέμματα και είναι περιφραγμένο με ψηλές ξερολιθιές και μεγάλα κυπαρίσσια που κόβουν το βοριά κατά την ανδριώτικη μέθοδο. Για τις ανάγκες, μια παλιά αποθήκη μετατράπηκε σε σπίτι 50 τετραγωνικών. Είναι φυτεμένο κυρίως με εσπεριδοειδή (λεμονιές, πορτοκαλιές, γκρέιπ-φρουτ και μανταρινιές) και επίσης με ένα μικρό ελαιώνα περίπου 130 δέντρων από τα οποία τα 80 φύτεψαν οι ίδιοι σε αντικατάσταση γερασμένων εσπεριδοειδών (υπήρχαν από παλιά περίπου 25 ελιές ηλικίας 20-30 ετών και πέντε υπεραιωνόβιες).
«Προχωρήσαμε λοιπόν σε βιολογική πιστοποιημένη καλλιέργεια. Για τρία χρόνια το περιβόλι και η παραγωγή χαρακτηρίζεται "σε μεταβατικό στάδιο". Η τριετής μεταβατική περίοδος πέρασε πέρυσι και έτσι εδώ και ένα χρόνο η παραγωγή μας είναι πλήρως βιολογική.
Από πλευράς καλλιεργητικής φροντίδας -διότι πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι βιολογική καλλιέργεια δεν σημαίνει εγκατάλειψη και αφροντισιά- έχουμε εγκαταστήσει δίκτυο από δακοπαγίδες -για τη σύλληψη δάκου αλλά και της μύγας Μεσογείου- ενώ για τη λίπανση, χρησιμοποιούμε εν μέρει κοπριά -από παρακείμενο αγρόκτημα με ήπια κτηνοτροφία- και εν μέρει βιολογικά πιστοποιημένο λίπασμα του οποίου τις ποσότητες και το είδος καταγράφουμε στο ημερολόγιο. Φέτος, για πρώτη φορά θα χρησιμοποιήσουμε χούμους από αλεσμένα κλαδέματα, ανακατεμένα με τριμμένα θερισμένα χόρτα και λίγη κοπριά, το οποίο ετοιμάσαμε πριν από δύο χρόνια. Φέτος ετοιμάζουμε νέους σωρούς για χρήση μετά από δύο χρόνια.
Η ικανοποίησή μας ήταν μεγάλη γι' αυτό που κάνουμε όταν άρχισαν να καταναλώνονται τα βιολογικά πορτοκάλια μας σε δημοτικό παιδικό σταθμό. Την αποστολή τους εκτελούσαμε λιανικά οι ίδιοι, προφανώς σε κάτω του κόστους τιμή, αλλά ήταν ικανοποίηση να ξέρεις ότι τα παιδάκια έπιναν βιολογικούς χυμούς πορτοκαλιών. Ελπίζουμε η καλή αυτή προσπάθεια να συνεχιστεί».
|
Τοπικά Προιόντα 
